Starogród (2408)

Nieśpiesznie wyruszono w zaległą trasę! Ścieżka unisławska (jak to po deszczu) zaludniona była przez ślimaki. W drogę wpatrywać się było trzeba, aby jakiegoś stwora nie najechać. A były ich setki!

Unisław smutny jak to miasto przejazdowe nigdy nie dał mi się poznać z bliska. Straszy ledwie dysząc z upału swoim od dawna nieczynnym kominem na ruinach po byłej cukrowni.
- Nie rozpamiętując pogoniono dalej.

Tu - przed Płutowem - zawsze TRZEBA się zatrzymać. A dlaczego? Proszę samemu odczytać napis na tej tablicy!

Na rozdrożu w Starogrodzie przywitała mnie figura św. Barbary - patronki tego miejsca.

Dzień akurat był nieco pochmurnym więc specjalnego delektowania się nie celebrowano. Chociaż widok - jak zawsze - robi wrażenie.

Komu się chce niech w wewnętrzną wyszukiwarkę OT (górny lewy róg) wpisze sobie "Starogród" (lub cokolwiek innego z lokalnych nazw miejscowości) i wysypią się notki na dany temat. 

Odniosłem wrażenie, że mimo chwalebnej przeszłości (można wiele się doczytać na tablicach) okolica nie przeżywa rozkwitu... . Aby nie kopać leżącego nie dokumentowano tegoż faktu.

Drewniana figura (z uwagi na charakterystyczny kapelusz) wcale nie przedstawia św. Jakuba.

Bliższe przyjrzenie się tematowi wskazuje na postać Dobrego Pasterza. Oj, przydałby sie dobry opiekun tej zasolonej od fundamentów i zardzewiałej od góry (barokowe chełmy)  świątyni.

Historia PIETY z Borówna jest tak niezwykła, że polecam się tu zatrzymać i tablice informacyjną poczytać.

Przed kościołem w Kokocku (dawny zbór ewangelicki) zastano taki oto widok. A czemuż to? Pielgrzymka z Fordonu do nas idzie: ugościć trzeba! Jutro w Chełmnie odpust wielki.

Zaproszono na kawę i ciasto z czego skwapliwie i bez wyrzutów sumienia  skorzystano. Wszak także jestem pielgrzymem, tyle że Jakubowym. Po tej kawie dostałem takiej mocy jakbym na jakimś dopingu był! Od dziś zaczynam brać pod uwagę ten efekt kawowy, bo jeszcze nigdy na rowerze po kawie nie miałem takiej mocy.

Bliżej miejscowości Czarże (ciekawa jest etymologia tej nazwy!) spotkałem ICH.

...a dalej to już była Wielka Górka pod Gzinem i ścieżka unisławska. 

Tego dnia przejechano 95 km po następującej trasie: https://tiny.pl/gq6sfm4rx

Peregrynacja do czterech świętych (2402)

W związku z wczorajszym potarganiem na dziś zaplanowano trasę lekką, łatwą i przyjemną czyli do 40 km. Prognoza pogody słowa dotrzymała i było jak być powinno: ciepło i słonecznie.

Żeby się zbytnio nie przemęczać postanowiono na wspomaganiu trasę pokonać. I prawie, że tak było. ...ale o tym na końcu. Bo na końcu rowerowego dnia ten ból się pojawił.

Na początek objaśnienie: potoczna nazwa tego wyjątkowego miejsca odnosi się głównie do św. Rozalii. ...ale po stawieniu się na miejsce okazało się, że ta interesująca KAPLICZKA ŚWIĘTEJ ROZALII ma czterech patronów! Stąd tytuł notki.

Odwiedzanie zaczynamy od źródełka znajdującego się naprzeciwko schodów prowadzących do punktu głównego.

Zejście w dół pozwala nam zapoznać się z pompą tłoczącą kiedyś wodę, która teraz okazała się być w stanie nie działającym. Nie zrażeni tym smutnym faktem po zarejestrowaniu obrazków  k o m ó r k ą  (o wstydzie!) udano się do kapliczki.

Skrócony życiorys św. Rozalii przybliżamy tym oto obrazkiem zalecając zapoznanie się z pozostałymi patronami już własnym staraniem.

Z turystycznego punktu widzenia kapliczka też jest przedziwna! Znam takich co nie zauważyli, że obudowuje ona pień drzewa! A wszystko zaczęło się od zarazy.

Według tradycji około lat 1735–1737 wieś Przeczno nawiedziła epidemia, najprawdopodobniej cholery. Zaraza miała być tak groźna, że wymarli wszyscy mieszkańcy. Jedyny człowiek (Józef Szmania) który ją przeżył ukrywał się w lesie szukając ratunku. 

Wtedy to miał doznać objawienia św. Rozalii, patronki chroniącej przed epidemiami. Święta wskazała mu źródło bijące w lesie koło Przeczna i poleciła obmyć się jego wodą. Po wykonaniu polecenia odzyskał zdrowie.

Kiedy Józef Szmania wyrył wizerunek św. Rozalii w drzewie (dąb) zaczęto postrzegać to miejsce jako święte i zaczęto do niego pielgrzymować.

Następnie:
- w 1852 r. pień dębu obudowano kapliczką,
- w 1905 r. kapliczkę odnowiono,
- podczas II wojny światowej została zniszczona,
- w 1979 r. odbudowano ją w obecnej formie wzbogaconej o pozostałych patronów.

Nie wiadomo gdzie faktycznie znajduje się cmentarz poepidemiczny z czasów zarazy, ale obecnie miejsce to jest tak właśnie symbolicznie postrzegane.

Do dziś uroczystości przy kapliczce odbywają się co roku 4 września (wspomnieniew w kościele katolickim  św. Rozalii), albo w najbliższą  niedzielę po tym terminie.

A co z tym się przemęczaniem? Wracając do Torunia powyłamywanymi ścieżkami rowerowymi napadła mnie refleksja: wladze w Przecznie i Pigży (a może nawet i Łubianki gdzie gmina jest?) winny być postawione do kąta. Niech stoją tam i się wstydzą!

Gmina bogata (co widać na każdym kroku) a drogi rowerowe z tymi pozapadanymi płytkami na pośmiech gospodarność władz lokalnych wystawiają. (c.b.d.u.) 

Historia jednej wyprawy (2016)

To było tak: przyjaciel ogłosił wszem i wobec, popierając swoje twierdzenie licznymi zdjęciami, że znalazł piękne miejsce czaplowe. No takie, gdzie te królewskie ptaszki  występują w dużych ilościach i sfotografować dają się.

Zainspirowany wyruszyłem (wiadomo, że rowerem!) na poszukiwanie tego magicznego zakątka z rzadka (i na chybił trafił!) rejestrując coś z mijanych krajobrazów.
- Tak, pierwsze zdjęcie jest z Torunia!

Zadziwiła mnie pływająca (nie wiadomo dlaczego) wyspa w Porcie Drzewnym.

Zoczywszy tamże dwóch panów w łódce - nie licząc ich wędek - wielce zawiedziony czaplowym brakiem porzuciliśmy lewobrzeże.

Wobec braku rezultatów ptasich te parę kilometrów które zrobiłem po wale p. powodziowym zupełnie się nie liczy!

Odwiedzony taras widokowy na Kępie Bazarowej zaowocował sympatycznym spotkaniem z konstruktorem własnoręcznie zrobionego monstra: 1K mocy i 50 km/h zrobiły na mnie mocne wrażenie!

Silnik tego urządzenia cichutko i pięknie buczał gdy stamtąd odjeżdżaliśmy.

Jechałem szybko, jak zerwany z łańcucha, tak że nowego mostu nie było jak sfotografować! Powodu nawet nie było by patrzeć na boki, bo ptasia pustka na Rzece panowała.

Za to zauważono w Grębocinie najprawdziwszy kamienny krąg! Nasz własny, toruński, zupełnie niedawno zrobiony ku uciesze... .

No właśnie! Ku uciesze nie wiadomo kogo, bo (prawdopodobnie) lokalsi z Olsztyńskiej już wcześniej pozbawili obiekt ławek... . Ale kamieniom nie dali rady!

Nastawieni na czaple obraliśmy kierunek MŁYNIEC i okoliczne wyrobiska. Część z nich jest już nieczynna to może tam owe (teraz już mityczne) ptaki tam sobie gniazdują!?

Pokręcenie się po okolicy pozwoliło mi się zapoznać z aktualnymi i byłymi kopalniami żwirów, piasków i innych kruszyw, ale z ptaszków to widziano nic.. . Zupełne.

No to kierunek "lasami na Okonin"! Poruszając się tym razem bez Przewodnika może jednak gdzieś po drodze znajdę tam białe czaple owe?!

Po drodze minięto kem (kto wie co to jest?!) i ukrytą w lesie Drwęcę. Ludzie tu bywali wiedzą gdzie to zdjęcie zostało zrobione! Dosyć długo siedziałem na tej znanej wszystkim kłodzie odpoczywając. Gorąc i piaski leśne dały się we znaki niemiłosiernie.

Zanim Lasami Danielowymi dojechano do jeziora w Okoninie odbyło się jeszcze piramidalne wręcz błądzenie wzdłuż Drwęcy po okolicznych bagnach, torfowiskach a rozlewiskach.

Nie zobaczywszy nic z pożądanych ptaków spojrzano na mapę: a tam stało wyraźnie, że do Golubia - Dobrzynia tylko 10 km!

No, to (porzuciwszy wszelką nadzieję na czaple białe) udano się w tym kierunku. ...bo jakże to tak: być tak blisko i nie, nie odwiedzić!?

A miasteczko przywitało mnie zielenią i swoim majestatycznym zamkiem panującym nad okolicą.

Porzuciwszy myśli o białych ptakach zanurzono się w miasto.

Nasyciwszy oczy i matrycę aparatu głodny jak chart próbowałem bezskutecznie coś zjeść, ale miasto okazało się dla mnie niełaskawe.

...albo jedzenie nie było godne zaufania, albo zmęczona Pani Sprzedająca nie miała dla mnie czasu! Info o menu zostało mi przekazane w taki sposób jakby chciała mnie zniechęcić, co jej się skutecznie udało! Dziwne.

Posiłek w nie obfotografowanym Kowalewie dostarczył mi na tyle energii (a dzień był jeszcze jasny!), że odważyłem się sporymi boczkami a kołem do domu zdążać.

Odcinek końcowy to było: Kowalewo, Zelgno, Ostaszewo, ścieżka rowerowa na Unisław a nawet osiedle JAR... .

Po drodze powrotnej zauważony witacz dożynkowy (vide: SŁOMA - ART) jednoznacznie wskazał, że większą połowę lata mamy za sobą... . Czyżby niedługo jesień?!

Ogółem tego dnia przejechano 125 km, o czym z dumą - osoby tu łaskawie przebywające - zawiadamiam.

A co z  białymi czaplami w bezowocne poszukiwanie których włożono aż tyle wysiłku?!

No cóż, może przyjaciel zdjęty litością - zobaczywszy jak wiele jestem w stanie dla nich poświęcić - osobiście mnie do nich doprowadzi?!

A na zakończenie parę spraw prywatnych:

- Dziękuje się Pani w Kowalewie, która pozwoliła mi wejść z rowerem do lokalu, abym strzegąc swego pojazdu mógł spokojnie najeść się.

- Pozdrawia się Panią która uprzejmie odprowadzała mnie (choć starą a jednak coraz bardziej nową!) drogą do Ostrowitego.

- Panie Janku! Państwo Nowak ze znanej leśniczówki serdecznie pozdrawiają przypominając, że już dwa miesiące ich Pan nie odwiedzał!

PS. A przy okazji spraw prywatnych: ma ktoś pomysł, gdzie w okolicach Torunia znajdują się możliwe do sfotografowania czaple białe?