Z lat młodzieńczych - obecnie zapomniany Przydwórz - miałem zawsze w pamięci jako to miejsce gdzie woda jest krystalicznie czysta a trawa zielona.
Jakoś tak bokami z Miasta wyjeżdżano wiadomo na czym.
No, po zakamarach mnie nosiło, co odnotowuję z przyjemnością.
Jezioro w ulubionych przez torunian Kamionkach wyludnione bardzo jasno zawiadamiało: JUTRO JUŻ KOŃCZY SIĘ TU SEZON i... wszyscy ludzie o tym wiedzą.
A upał wtedy był niemożebny! Zanim dojechałem do Przydworza warto jeszcze odnotować krótkie spotkanie z odległym koziołkiem.
Nasączając się płynami bez procentów (o czym z dumą zawiadamiam!) patrzono na wodę, która już wcale taka krystaliczna - jak we wspomnieniach nie była.
Na szczęście nie było też wszechobecnych dawniej i bardzo dokuczliwych wtedy komarów.
O Koziej Mamie też nikt tam już od dawna nie pamięta... . W mojej pamięci jest ONA obecna kiedy rano budząc się w namiocie odebrałem na zewnątrz niezwykły ruch: to przez pole biwakowe przechodziło stado kilkudziesięciu kóz. Prowadziła je kobieta ubrana na czarno, w kapeluszu, z woalką... .
Teraz tam jest wszystko co według
wyobrażeń niektórych dzieciom potrzeba!
Posiłek zaserwowany
"U Basi" pokrzepił mnie na tyle, że prawie natychmiast wyruszono w drogę.
- Małgosiu: DZIĘKUJĘ!
Znane wszystkim Zajączkowo było kolejnym przystankiem, bo naprawdę w tym
żarze - gorącu - upale nie dało się jechać!
Chłód kościoła w Dźwierznie przypomniał mi błąd któremu nagminnie ulegałem przez całe życie.
Już raz na ten temat składałem samokrytykę, ale widać i tego mi mało więc przypominam.
Nazwę wioseczki Dźwierzno wymawia się oddzielając er od zeta co zostało wyjaśnione drobiazgowo
TUTAJ. relacjonując przyjazd do Centrum Ziemi Chełmińskiej. Nie pamiętam nawet jak przejechałem pozostałe do domu trzydzieści kilometrów.
- Upał był, żar i gorąc niemożebny.
