Kult elektryczności (1979)

Podczas mego wieczornego hasania po Bulwarze Filadelfijskim zobaczyłem taką oto niemiecką  maszynkę do przemieszczania się w czasie i przestrzeni.

Jej właściciel zaskoczył mnie! Spodziewałem się Młodzieńca a okazał się nim Starszy Pan, którego wizerunku z uwagi na zastrzeżenie nie zamieszczam.

Zaiste: świat się zmienia. Gwałtownie.

A przy okazji leniwego hasania; naturalnym jest prawie cowieczorny wypad na trasę długości 15 - 20-tu paru kilometrów... .

No przecież wiem, że nie zawsze tak kilometrowo będzie, że to syndrom nowej miotły, ale jakie to na dziś krzepiące!

E-bike czyli "Zajedziesz dalej - Przeżyjesz więcej!" (1978)

Onegdaj rodzinnie pojechało się do Turzna. Tego Turzna.

Posiedzieć w Parku Romantycznym nam się zachciało. Poczuć rześki wody wiew od stawu nam się zamarzyło. Dotarliśmy tam i na ławeczce takie oto myśli przyszły nam do głowy.

Luuudzie! Puknijta się własnym kopytem w puste makówki uważając gościa na elektryku za inwalidę!

Schodząc oktawę niżej, przedstawiam argumenty za rowerem wspomaganym elektrycznie. Proszę zwrócić uwagę na rozróżnienie:
a) rower elektryczny
b) rower wspomagany elektrycznie.

Ten pierwszy może mieć mocy ile zachce (choć nie musi!) jego właściciel. Specjalne konstrukcje i po 3 K Wat mają, osiągając w kilka sekund prędkości do 100 km na godzinę.

Młodzi, zdolni a (w swym mniemaniu) nieśmiertelni się w takie urządzenia zaopatrują. I co gorsze (niektórzy z nich!) nawet na ścieżkach rowerowych się oni ****** ze swymi szybkościami pojawiają. Działanie to ewidentnie wbrew zdrowemu rozsądkowi i prawu jest. Takie pojazdy mają pedały tylko dla picu i glancu bezprawnie podszywając się pod rowery. Gwoli sprawiedliwości podać trzeba, że i między młodymi a zdolnymi normalni też są. Święcie staram się wierzyć, że w przeważającej większości.

Cieszy mnie fakt, że już niedługo Unia Europejska zaopatrzy takich ścigantów przymusowo w tablice rejestracyjne. To są skutery i motocykle elektryczne (często samoróbki o doskonałych osiągach) i za takie oficjalnymi blachami odznaczonymi winny być.

Druga grupa zelektryfikowanych użytkowników to dżentelmeni pracujący. Jedzie sobie taki biznesmen lub inny salary man do pracy ekologicznie. Zajechawszy na miejsce (bez stania w korkach z wypalaniem benzyny włącznie) nadal prezentuje się świeżutki jak poranny pączuś, gdyż e-pedałując nie miał okazji spocić się.

Trzecia grupa to ludzie młodzi zdolni i z wyobraźnią, którzy mając końskie zdrowie i nadmiar energii chcą wcielać w życie hasło wszystkich e-bikerów: ZAJEDZIESZ DALEJ - PRZEŻYJESZ WIĘCEJ! Tych jest malutko - ale są. Na co dzień nie widać ich, bo oni się ukrywają. Ciąży na nich bezprawnie pokutujące przeświadczenie jakoby oni tylko byli leniwcami, unikającymi wysiłku. Na szczęście: oni dyskretnie istniejąc wiedzą swoje.

Czwarta grupa też zaopatrzona we wspomaganie elektryczne to sportowcy na emeryturze. Ta emerytura nie oznacza, że oniż tylko w fotelach huśtanych czy na bujaczkach bujają się. Przeciwnie wprost; oni ograniczeni wiekiem czy wypadkami korzystają z e-bików, prądem nadrabiając przeżyte lata czy podpierając nim swe nadwątlone zdrowie. Tak więc, domyślne twierdzenie pewnej toruńskiej organizacji rowerowej, że e-bike to dwukołowa a jednośladowa odmiana wózka inwalidzkiego nijak ma się do obiektywnie istniejącej rzeczywistości.

Boom na rowery elektryczne w takiej na ten przykład przodującej rowerowo Holandii ma wzrost lawinowy, podczas gdy sprzedaż normalnych rowerów spada... . Patrząc na pełen wyższości i politowania wzrok niektórych kołowników myślę, że u nas w Polsce do tego wzrostu to jeszcze musimy dojrzeć.

Zaliczając się do ostatniej grupy zeznaję: w pierwszym miesiącu użytkowania e-bika przejechałem 800 km. Równo. Obecnie po przejechaniu ok. 1400 km mam prawo twierdzić, że e-rower nie tylko zachęca do wysiłku fizycznego a wręcz wymusza dawkowanie go sobie w większej ilości! Dobrze objaśnia to choroba jakiej (podobno) podlega każdy e-biker.

WATOZA - to pragnienie mocy wyrażanej w watach. Masz regulaminowy silnik 250W o prędkości do 25 km/h to chcesz mieć tej mocy i prędkości więcej... . Ponoć jak masz 1 tysiąc Watów to też po pewnym czasie zaczynasz odczuwać tę dolegliwość :-)

Czy jestem zadowolony z tego zakupu? I tak i nie.

NIE, bo:
- za drogi i za ciężki. Elektryki są przesadnie drogie i po schodach trudno wnoszalne.
- mój egzemplarz w mniej ważnych szczegółach jest łatwo psujący się (jakiś odpadnięty a tandetny odblask pedałowy, jakieś otworki ponownie nagwintować trzeba było, farba się z błotnika starła, sprężyna przy podpórce ma (nie wiedzieć czemu) moc sprężyny od tapczanu itp
- kłopotliwy w zabezpieczeniu. Nie można go spuścić z oka w myśl zasady, że: "Swego przyjaciela nie zostawia się samego nawet na sekundę"
- nie nadaje się do jeżdżenia po słabo utwardzonych nawierzchniach. Na leśno - polnych piaskach jeżeli nie jest się odpowiednio silnym można sobie zrobić spore ku-ku. To nie jest żartobliwa uwaga! W luźnych żużlach / szutrach czy kopnych piaskach e-rowerem rzuca i trzeba znacznej siły aby panować nad tym nazbyt narowistym rumakiem.
- potoczne przekonanie jest, że e-bike to jest przedmiot dla gadżeciarzy, niegodny prawdziwego męszczyzny. (Jedynie słuszna stratyfikacja użytkowników została opisana w czterech punktach powyżej!)

TAK, bo:
- pięknie wspomaga pomagając mniejszym wysiłkiem zajechać  z d e c y d o w a n i e  dalej (sic!). Prawdziwi włóczykije rowerowi mogą teraz zaglądać we wszystkie interesujące a poboczne - dotąd omijane drogi i dróżki - bez obawy że pary na powrót zabraknie
- mogę opromieniony przestrzeganym prawem wjechać na każdą ścieżkę rowerową czy do lasu i żadna Osoba Służbowa (a nawet sam Pan Leśniczy!) nie ma prawa mnie pogonić
- jest ciężki, stąd stabilnie trzyma się drogi, nieźle niwelując amortyzatorem przednim i sztycą podsiodłową spotykane na drodze nierówności
- mój egzemplarz posiada naturalne i wygodne miejsce na 1,5 litrową "Muszyniankę". Przypominam: w trasie można nie jeść, ale pić  t r z e b a  często i to z lekkim nadmiarem.
- tani w eksploatacji (koszt naładowania to całe 100 groszy za 100 km. (Niektórzy wykłócają się, że to 70 gr.!)
- w zależności od sposobu eksploatacji (ciężkie leśne piaski na pełnym wspomaganiu czy goły asfalt na minimalu) na jednym ładowaniu przejeżdżam 70 - 160 km
- w pełni wyposażony (światełka, hamulce tarczowe, błotniki i bagażnik) z gniazdkiem USB włącznie. Bajka! Memu telefonu nic mu nie robi włączony na stałe ekran z LOCUS i GOOGLE MAPS jednocześnie, bo  wspomagający akumulator robi za super mocny power bank!

I to by było na tyle.

PS. Ostatnio, na wypadzie rowerowym i na widok e-bika mego przewodnik wycieczki spontanicznie a żartobliwie zakrzyknął: ...ale  t e n  rower się nie liczy! I miał ów przodownik turystyki rowerowej rację; e-bike to klasa sama dla siebie i zwykły rower niech się z nim nawet nie próbuje równać :-)

(c.b.d.u.)

Toruń zazdrości Bydgoszczy (1970)

Co łączy ze sobą:
- niegdyś nazbyt odległe a teraz osiągalne dale

- mural ze Starym (nieznanym mi) Malarzem
  (Skąd on się tam wziął? Co on tam robi?!)

- zwykły bydgoski parkomat, który nie śledzi kierowców
  (Wrzucasz mu stosowną monetkę a ten bez wkurzających pytań o tablicę rejestracyjną, numer buta i tego co jadłem na śniadanie wydaje bilet!)

- piękny brzeziniak za Cierpicami, gdzie się jadło, piło oraz ogólnie odpoczywało

- malunek z landszaftem rowerowym

= ROWER.

I to taki, którym dalej zajedziesz i więcej przeżyjesz! Kiedyś i o NIM będzie. Szczegółowo. ...a teraz cieszmy się latem które nadeszło i trwa.

Marzenie o wolności (1961)

Lubię od czasu do czasu sobie pomarzyć, ale amerykańską wolność do przenoszenia się z miejsca na miejsce to miałem zakodowaną od zawsze.

Kiedy więc zobaczyłem ten czołg w wersji damskiej nie spoczęto dopóki nie został uruchomiony.

Te przyrząd do przemieszczania w czasie i przestrzeni okazał się niewiarygodnie ciężki: 50 kg! Sama bateria w nim to 26 kg.

Mimo braku wiary właściciela w powodzenie eksperymentu tego prawie nieboszczyka (nieużywany od 3 lat!) udało się reanimować!

Osobiście przejechane nim 18 kilometrów natchnęło jego posiadacza, aby zregenerować akumulatory i tym sposobem dać przyrządowi drugą młodość.

A co dla mnie? Oprócz frajdy wynikającej z wiatru w mych bujnych kędziorach obudziło się pod nimi pragnienie, by toruńskie droża i bezdroża rowerowe pokonywać na wspomaganiu.

Wolność od rowerowo - upiornych bólów kolan mi się nagle zamarzyła! Dojazdu w odleglejsze niż dotychczas miejsca gorąco i szczerze zapragnięto.

Krótko mówiąc i mi amerykańskiej wolności do przemieszczania się zachciało. Oczywiście chodzi o wolność w europejskim wydaniu, gdyż o ile mi wiadomo nacja ta na e-bajkach nie pomyka, tylko konie a samochody do poruszania się używając.

Wyjeżdżałem z Hajnówki z niejasnym przeczuciem, że może, że kiedyś, że jak dobrze pójdzie... . Oczywiście coś już bardziej współczesnego, lżejszego i szybszego.

No, ma się te marzenia.
- MA SIĘ!

Apage satanas! (887)

Zgiń przepadnij o ty, który mnie do lenistwa namawiasz!
Odejdź ode mnie i nie kuś mnie więcej.
- Na sobie polegać chcę!

* * *

Przejedzony przeciągającymi się Świętami, napełniony po brzegi pisankami,
wypchany kiełbasami przekładanymi makowcem i sernikiem, opity
do nieprzytomności kawą i sokami, zalegając w kącie i dysząc z przejedzenia
pomyślałem niedawno sobie tak:

....a gdyby tak rower samojezdny kupić sobie?
Cichy ci on, siłę raz na 100 kilometrów z gniazdka pobiera, fotel odpowiednio
rozłożysty on ma... . Cóż więc jeszcze chcieć!?



Onże pojazd dowiózłby mnie gdzie potrzeba szybko, łatwo i przyjemnie.
Już nie byłbym tak skonany po dojechaniu w odległe miejsce fotograficzne... .
Świeżutki byłbym jako ta wiosenna lelija i pełen zapału do zajmowania
się tym do czego zostałem faktycznie powołany.... .



Wywijając na zakręcie zwałami sadła narośniętego podczas wielkanocnego
rozgrzeszania się z diety tak sobie dziko i swobodnie rozmyślałem.



I nie tylko obłędny komfort jazdy mię zachwycał! On przecież ekologiczny
pojazd taki! Do lasu bezboleśnie dla przyrody nim w każdą dróżkę wjechać można.
- Myślę, że Pan Leśniczy napotkawszy mnie jak z wdziękiem przemieszczam
się elektrycznie pochwałę jaką mógłby mi nawet w samym środku lasu udzielić... .
- Mógłby! ...ale nie udzieli.
A jeśli udzieli to nie mi.



...bo o te kilogramy się w końcu też rozchodzi!
O przedłużenie oddechu świątecznie skróconego, o płuc wietrzenie, o tlen do żył
wysiłkiem własnym pompowany idzie / jedzie.

- Na razie nie jest źle.
Pokusa zwalczona a trasa do pokonania o własnych silach została zaplanowana.
- Może jeszcze w tym tygodniu uda mi się tam dojechać?
Gdzie?
...a to się jeszcze okaże okaże!

Żeby tylko pogoda była - Żeby tylko pogoda była - Żeby tylko pogoda była!