Kwidzyn 2/3 (2414)

Będąc pod presją czasu (Masz coś koło godziny aby odwiedzić Zamek!) już w niecałe dwie udało mi się zorientować o co chodzi z wyposażeniem wnętrz.

Błądziłem będąc kierowany życzliwymi słowami personelu.

Czasem hyżo przemieszczałem się z pomieszczenia jednego do drugiego po to by wracać tam i jeszcze raz dokładniej przyjrzeć się artefaktom... . 

Ekspozycja etnograficzna robi wrażenie! Myślę, że szczególnie na specjalistach z branży i tych co nie pochodzą z Torunia. Mamy to swoje bogate bardzo Muzeum Etnograficzne. Stąd, mimo żeśmy miastowi są to jednak coś niecoś na temat etnografii wiemy.

Tutaj - mimo presji czasu - udało się tą wiedzę wzbogacić. Przykładów nie podam, bo czas naglił!

Przy tym pulpicie rozmawiano z pewną młodą damą (uprzednio uzyskawszy pozwolenie na rozmowę od jej rodzców) zachęcając do przeczytania książki Umberto Ecco "Imię róży".

Od takich klimatów przeszło się do ekspozycji przyrodniczej.

Zrobiona starannie i z iście białowieskim rozmachem. 

Galopując po przestrzeniach zamkowych czułem się nieco jak ten na obrazku. ...ale pięknie na Zamku było!

Kadzidłowo 2/2 (908)

Przebywając w Kadzidłowie zakładamy, że nikogo nie razi prezentowanie stworzeń chromych,
bo i na kalectwie się tu ochoczo zarabia. Park działa jako dożywalnia dla zwierząt
poszkodowanych przez cywilizację. - Tak zresztą działają i inne ośrodki prezentujące zwierzęta.



Wymagania nieokiełznanej komercji rządzącej Parkiem każą oglądaczom pospiesznie i na tempa
(drabinki pomiędzy kwaterami) przemieszczać się wielkimi chmarami. Nasze stado liczyło około
50 osób. Zwiedzanie Parku odbywa się tylko pod komendą przewodnika.
- Nam się trafiła akurat sympatyczna pani.



Z jednej strony otrzymujemy info o niebywałych dokonaniach naukowych właściciela tej
zwierzalni, a z drugiej strony wyraźnie widać niezadbane dzikie stworzenia. Na zwróconą uwagę
co do zwierzęcia ze zwojem drutu na głowie udzielono obojętnej odpowiedzi, że jak będzie czas
to i tym się ktoś zajmie... .



I do tego to rozczulające zagłaskiwanie jako atrakcja udostępniona w cenie biletu!
Dziecko i mała sarenka... . Tak, to się daje nieżle sprzedawać! Po tysiąc razy dziennie.
Ponoć sarenkom i innym osiołkom to wcale nie przeszkadza... .
I marchewkę zakupioną w kasie takiemu biedaczynie można do schrupania dać.



Z jednej strony cieszy możliwość spojrzenia w oko orłu* (ten akurat skrzydło utracił na linii
wysokiego napięcia)... .



...a w chwilę potem, żal człeka ogarnia na widok ziejącego z żaru wilka (pusta miska z wodą?).



Proszę się więc nie dziwić, że łagodny skądinąd zwierz nagle wyszczerza trzonowce!



...albo dyskretnie mrużąc oczy marzy o.



Żegnani zrezygnowanym spojrzeniem łosia...



...pamiętajmy o kupnie widokówki od Tego Pana. On działa (chyba) na własny rachunek.
- I sporo wie o fotografii przyrody.



Odjeżdżałem z Kadzidłowa kręcąc w oszołomieniu głową i tak mi zostało do dzisiaj.

---
* Bielik nie jest orłem!