Obserwator Toruński

Sobota (807)

2012-01-29T05:12:00.016+01:00

Ostatnio coś się tam sporo pokomplikowało.

Jako miłośnik światłocienia z trudem znoszę ten czarno-biały bałagan.

A dzisiaj w duszy gra mi coś tam bardziej kameralnego.

Na pojedyncze epizody raczej apetyt mam... .

Do ptactwa więc uciekam!
...a zapowiadało się tak pięknie!

Sztalugi rozstawione były
Podpięto właściwy obiektyw
Farbki rozrobiono
Akumulatory buchały energią

No to przybyłem!
Zjedzono pysznego muffina (sic!), zapito słuszną ilością czaju i... chodu!
- Są miejsca i sytuacje gdzie się nie robi zdjęć.

Ptaszek poniżej nie został rozpoznany.

Jak dokonałem dwóch odkryć (806)

2012-01-28T05:29:00.033+01:00

Galeria i Ośrodek Twórczości Plastycznej Dziecka

Mimo mrozu i przesadnie długiej nazwy w końcu trafiłem tam!

Tam to znaczy gdzie!?
...bo przecież GiOTPD ma dwa oddziały: jeden na Nowym Mieście a drugi
na Mokrem.
- Trafiłem do tego na Kościuszki.

A tam ciepło od życzliwości i uśmiechów.
- No to zapatrzyłem się!

I oszołomił mnie ten magiczny świat tak chętnie mi użyczony.
Skonsternowany początkowo nawet nie wiedziałem na czym oko zawiesić... .
- A tam przyrządy do pobudzania wyobraźni gotowe do działania.

A czego tam nie było! ...i magiczna latarnia, ...i pradziadkowe żelazko,
...i kruk mądry na ostatku!

Mistrza Gałczyńskiego by trzeba aby całość tych świetlistości, barw i kształtów
właściwie opisać. Nie umiejąc posługiwać się pędzlem nacisnąłem spust migawki.
- W ten właśnie sposób zostałem Rembrandtem.

I to było odkrycie pierwsze.

* * *
Jakby tego było mi mało w chwile potem zobaczyłem ten art!
Piorun zagrzmiał, anieli na trąbach hejnał zagrali, czerwony dywan rozścielił się
gdy uprzejma pani zaprosiła mnie do sąsiedniej sali.
"...bo u nas - proszę pana - dzieci robią też t a k i e rzeczy".
W ten sposób dokonałem drugiego odkrycia.

I stałem jak urzeczony pięknem konceptu, nie mogąc zebrać myśli... .
Ten nieznany mi jeszcze młody człowiek wyraził w jednym obiekcie to
co obecnie parę tysięcy ludzi podskakując przekazuje na różnych
placach i marszach.

Esencja tego czym dla młodych ludzi jest komputer?
- Tak.
To się nazywa wyrazić ducha czasu!

* * *

Gdybyż politycy chodzili do galerii plastycznych!

Ta palma jest jak pomnik dla nich, jak monument z "Misia" czczący tych
co aż tak wiele mogą się od dzieci nauczyć!

Slow Life (805)

2012-01-27T05:55:00.042+01:00

Dzisiaj - proszę Obserwatorów - zdecydowanie z w a l n i a m y !

Po zdjęciu maski patrzymy na kartkę co jest do zrobienia przez weekend
(i jeszcze dziś także!) i dzielimy to wszystko niesprawiedliwie na pół.

Większą połowę wspaniałomyślnie sobie odpuszczamy głupio się tłumacząc,
że dzisiaj wyjątkowo nie będziemy zbawiać ludzkości. Nie rezygnujemy
przecież z ideałów tylko dajemy im nieco odpocząć od siebie.

Odkładamy więc delikatnie te wszystkie "must do" ad acta i od teraz zajmujemy
się tylko i wyłącznie sobą.

Najedzeni nie idziemy więc na żadną manifę, aby zdzierać zelówki i gardła!

Wręcz przeciwnie: pieczołowicie dzisiaj dbamy o siebie.
W końcu należy nam się więcej przyjemności, dlatego też nie słuchamy przebranych
za coale różnych tam wywrotowców.

Oszczędzamy nasze sterane nerwy zupełnie nie patrząc na mijane słupy,
obojętni na to jaki as będzie do czegoś zachęcał nas.

Robimy się obojętni nawet na ściany i od teraz już gotycko powiewa nam
czy są one w barokowym czy jeszcze jakim innym stylu.

Spóźnionym agitatorom nawet słusznych spraw grzecznie dzisiaj dziękujemy.

Namolnych akwizytorów wolności oraz tych co nas dopingują traktujemy
złośliwie i po macoszemu, tak mową jak i uczynkiem.

Uwolnieni od nacisków wzdychamy głęboko z ulgą i teraz już wolno nam
spojrzeć na górę t e g o ekranu i zapytać się:
Czy na pewno odwiedziłem wszystkie wskazane tam siedem hiperłączy!?
- Proszę zbyt mocno nie uderzać się w piersi tylko odczytać co trzeba.
...bo warto.

* * *

Mając w pamięci nakaz:

...dopiero teraz ( d o p i e r o teraz!) jesteśmy uprawnieni do tego aby skorzystać
z poniższego zaproszenia.

Chiński Nowy Rok w Toruniu 2/2 (804)

2012-01-26T05:16:00.050+01:00

Jak pamiętamy - z wiadomych względów - wymknąłem się wczoraj z prelekcji.
Siadanie w ostatnim rzędzie - oprócz możliwości podziwiania wspomnianego
wczoraj żyrandola - ma więc swoje plusy dodatnie.

Na ratuszowy dziedziniec się udałem zwabiony choinką, lampionami oraz
świątecznymi zwierzętami z mitologii chińskiej.

Tygrys zajął mnie szczególnie.

Pozachwycawszy się w pozycji przyczajonego zająca mogłem cichcem
wrócić na salę.

A tam przemiła Pani przebrana za Chinkę zbierała do koszyka czerwone karty
w wyniku czego okazało się, że 2 osoby wygrały bon a'50 zł. do wykorzystania
w chińskiej restauracji. Publika była zażenowana hojnością... .

Nazwy więc tej sprytnej jadłodajni nie wspomnę, bo według mojej skromnej
wiedzy przedsiębiorca - wykazując się skrajnym skąpstwem - zyskał o wiele
więcej niż promotorzy jego marnej dobroczynności.
- I na tym przykładzie widać, że styk firma - władza to punkt zapalny.

Pochłonąwszy chińskie ciasteczko z wróżbą w środku (to już dobry standard
na takich imprezach!) wraz z całą salą zjawiłem się na dziedzińcu gdzie
hasał - znajomy mi z zeszłorocznej ratuszowej imprezy - Smok.

W końcu wypaliły się zimne ognie i publika ściskając w garściach przedszkolne
lampiony została wyprowadzona - tym chytrym sposobem - poza obręb Ratusza.

A tam - na zakończenie - był najmocniejszy punkt programu: fire show!

W odróżnieniu od niesławnego przedsiębiorcy który - staraniem organizatorów -
wcisnął mi do głowy nazwę swojej firmy do dziś nie wiem jaki zespół ogniowy
z takim wdziękiem występował!

W ogłoszeniach licznie pleniących się w Internecie (najczęściej kopie zapisu
z witryny Urzędu Miasta) nikt nie raczył był wspomnieć o młodych artystach.
- Skromnie zakończony występ był miłym dopełnieniem całej imprezy.

Podsumowanie
Oprócz wcześniej zgłoszonych usterek widocznym było, że podczas tegorocznej
imprezy zabrakło świeżych pomysłów. Tak było i w zeszłym roku. Przydałaby
się też jakaś prężniejsza współpraca z szerzej rozumianym środowiskiem.
Nie tylko z Torunia, a może nawet przy oficjalnym wsparciu Państwa Środka?

To, że na imprezie nie było żadnego prawdziwego Chińczyka uznaję za drobiazg.

Odniosłem wrażenie, że imprezę odfajkowano, a przy nadaniu jej właściwej rangi
mogłoby to być Wydarzenie, o którym by głośno było nie tylko w naszym miasteczku.
- Ta impreza ma spory potencjał, tylko czy będą ludzie i wola aby go wykorzystać?

Tak rozmyślając odszedłem w kierunku zachodzącego słońca.

Post Scriptum.
Wróżba z mojego ciasteczka głosi:
Posiadasz wsparcie najwyższych mocy. Podążaj odważnie do przodu.
Czeka Cię tryumf i długie lata szczęścia.
- Niech tak się stanie!

Chiński Nowy Rok w Toruniu 1/2 (803)

2012-01-25T05:14:00.046+01:00

Nasz Ratusz rozpoczął hucznie Chiński Nowy Rok!
I ja nieszczęsny też tam byłem i czarę goryczy piłem.

Zacznijmy jednak od początku.
A na początku było słowo, które we właściwy dla siebie sposób wygłosił Pan
Podróżnik. Osoba niewątpliwie utytułowana, sympatyczna i zacna.
- Wraz ze setką innych ludzi nie przyszedłem jednak, aż w takich w celach
towarzyskich. Chciałem się czegoś nowego dowiedzieć.

A tutaj były wypisy z Wikipedii w postaci słowotoku ilustrowanego nie tylko slajdami,
ale i dźwiękiem najprawdziwszego rzutnika, który przy każdej zmianie obrazka
piszczał jakby kto jechał kredą po tablicy. Brrr! Dramatyzmu prezentacji przydawał
fakt, że wiekowy aparat pamiętający czasy Gierka Edwarda co raz to się zacinał.
- Kompromitujące i niewiarygodne w dobie elektronicznych rzutników?
....ale, a-u-t-e-n-t-y-c-z-n-e!

Pan - nie zrażony brudną optyką ustrojstwa (cztery spore plamy symetrycznie
rozmieszczone na ekranie) monotonnie powtarzał (chyba już po raz setny)
to co miał do powiedzenia i pokazania. Widać było i słychać, że miał już sporo
takich wykładów po wiejskich świetlicach.

Poczułem się jakby wróciła głęboka komuna. Tak właśnie w prowincjonalnych
domach kultury w dawnych latach przekazywano informacje o zamorskich krajach.
Oto Wielki Pan Podróżnik właśnie był i wrócił, a teraz cały żywy i ze swadą
opowiada a co to za dziwy Go tam za morzami spotkały... . Tak bywało w latach
70-tych ubiegłego wieku i tak samo Pan Podróżnik zrealizował swoje zadanie dziś.

W dobie Internetu, programów National Geographic w telewizji, setek pięknych
albumów i oczywiście wyjazdów tysięcy ludzi do tych tak dawniej odległych
krajów... .

Moje rozgoryczenie pogłębiał fakt, że gdyby slajdy miały (a nie miały!) to co
one mieć powinny: piękne kompozycje czy dużą rozpiętość tonalną.
Kompozycje jednak były takie sobie a jakość momentami niebezpiecznie
zbliżała się do kserograficznej.

Namolne centralne kadrowania czy (niczym oprócz niechlujstwa)
nieuzasadnione skosy nie różniły zdjęć z tego pokazu od amatorskich pstryków
jakich do niedawna jeszcze było pełno na Naszej Klasie. Teraz już tak banalnych
fotek się nie pokazuje, bo Oglądacze by zjedli Autora żywcem. U nas ludzie
są kulturalni i - niesłusznie, ale jednak! - nie wpakowali Prelegienta do kotła
na co niewątpliwie sobie zasłużył.

Obraz wyświetlany był co raz częściowo na suficie. Dodatkowo od mojej strony
filuterny żyrandol dopełniał siermiężną treść właściwą dla siebie formą.

Z wykładu dowiedziałem się, że Chiny mają: burzliwie rozwijającą się gospodarkę,
Wielki Mur oraz bardzo duży placyk przed dość sporym zespołem pałaców i świątyń.

Tych ostatnich tak jak i Chińczyków nie można od siebie odróżnić tak są podobni.
W języku zrozumiałym dla Pana Podróżnika mówi mało kto nawet w takich wsiach
co to mają i po 800 tysięcy mieszkańców podobnych do siebie jak 800 tysięcy
kropel wody.

Nic dziwnego, że - razem jeszcze z paroma osobami - nie zdzierżyłem do
końca prelekcji. I wygrałem na tym setnie chłonąc jak młoda i sympatyczna
"Pani Rzecznik od Chińskiego Nowego Roku w Toruniu" opowiadała
o tym na jak niezwykłej imprezie się właśnie znajdujemy.
- I to było po prostu milusie.

Facet z tyłu co raz chciał coś dodawać od siebie, ale nie słuchałem go, bo miałem
ważniejsze sprawy na głowie.

* * *

Dzisiaj - aby się już całkiem nie umartwiać - w ramach "przeżyjmy to jeszcze raz"
proszę po chińsku zajrzeć tutaj i tutaj.

Na tych przykładach można zobaczyć jak:

malutki Tajwan pokonał wielkie kontynentalne Chiny
niskobudżetowa impreza może być profesjonalnie zorganizowana
talent, serce i rozum wygrywają ze sztampą, nudą i brakiem pomysłu

Na szczęście nie wszystko zostało stracone!
...ale o tym to już następną razą... .

Turdus pilaris czyli kwiczoł (802)

2012-01-24T05:22:00.006+01:00

Zafiksowałem się na tym ptaku.
Wzrok już mam na niego tak wyostrzony, że dojrzę go wszędzie.
Pojedynczy osobnik zaleciał na pewną znaną mi jarzębinę.
- I go mam!

"Kwiczoły mają bardzo ciekawy sposób obrony swoich gniazd. Jeśli jakiś np. myszołów,
człowiek znajdzie się zbyt blisko gniazd będzie podlegał regularnemu bombardowaniu
z lotu nurkowego... odchodami. O ile dla człowieka nie jest to zbyt niebezpieczne,
to ptakom grozi to sklejeniem piór i niezdolnością do lotu - śmierć murowana. Mimo
to kolonie kwiczołów są atakowane przez sroki, wrony i oczywiście lubujące się
w pisklętach sójki."

Anonimowy i Oburzony (801)

2012-01-23T05:06:00.031+01:00

Kiedy media zaczęły pisać o "Ruchu Oburzonych" przyglądałem się zjawisku
ciekawie. Wielkie koncerny i znienawidzone banki wywołały kryzys za który
zapłacili zwykli ludzie.Tak sobie na komendę pomyślałem.

..a prezesi dotowanych z kasy państwowej banków - jakby nigdy nic - wypłacili
sobie milionowe pensje i nagrody... . A w myślach szybko przekonany dodałem.
Tak było w Nowym Jorku, Londynie i w Warszawie pewnie też. W końcu i u nas
słowo "kryzys" usprawiedliwia już wszystko.

Tak więc jako "jeden z wielu" pomyślałem sobie po sznurku dodatkowo tak:
jestem z Wami światowcami, chociaż u nas w Toruniu to wsi spokojna jeszcze
oraz bardzo wesoła jest.

Gdy powstał ruch "Anonymous" sytuacja się powtórzyła. Elementarne poczucie
przyzwoitości nakazało mi - nie akceptując wszystkich stosowanych metod - być
razem z tymi którzy powiedzieli: nie zgadzamy się na cenzurowanie Internetu.

Bez sądu, bez policji bez praw wynikających z demokracji również i moja iluzoryczna
ale jednak prywatność zniknie całkowicie na rzecz samowoli wielkich koncernów
na straży interesów których i tak zresztą stoi nasze państwo.
- Tylko, że tym razem już bezwstydnie i bez kamuflowania się na tej straży stać
będzie.

Rozgrzany tymi myślami po wolnomyślicielsku dodałem: Jestem z Wami o wy
którzy macie odwagę słowami i czynami bronić swoich ideałów... . Tak właśnie
mocno dodałem stanowczo powiewając sztandarem wolności nieskrępowanej
wypowiedzi, która już za chwilę taką może nie być.

Trochę mnie zmęczyło to machanie. Przysiadłem więc na przyzbie i pomyślałem
tym razem s a m o d z i e l n i e tak: Coś mi to oburzenie za łatwo przyszło! Jakoś
tak na komendę. Bez żadnych wątpliwości... .
- O co więc w tym wszystkim chodzi!?

* * *

Kiedy zobaczyłem to graffiti z poprzedniego rozpędu pomyślałem: drżyjcie
toruńscy tyrani, ONI TU JUŻ SĄ! Jednakże w chwilę potem - gdy zacząłem
znowu samodzielnie myśleć - nie byłem już tak pewien swego oburzenia.

Bardzo Starszy Pan o Nobliwym Wyglądzie zapytał mnie widząc, że fotografuję:
A co to jest?
- Po chwilce namysłu odpowiedziałem Mu: to jest taki... dzisiejszy Kostka
Napierski! Pan ku mojemu zdumieniu odrzekł: A tak, tak! Znam! To był ( ...)
I tu Pan zacytował mniej więcej to co można znaleźć w Wikipedii na temat
hardego górala - buntownika.

Wypowiedź zakończono kolejnym pytaniem:
...ale, ale! To było przecież w XVII wieku!
To co on robi tutaj na naszym skromnym toruńskim murze?

On - proszę Pana - protestuje sobie. W Internecie.
No jeśli w t y m Internecie to mnie nie dotyczy!
- A tak przy okazji: kto na tym proteście naprawdę zarobi!?

Tak był odrzekł mało idealistycznie ów Nobliwy Pan i szybko odszedł.
- I wtedy zrozumiałem zagadkę bytu.

Ogień na Świętej Górze zgasł.
W kaloryferze zaszumiało a od góry zapłakało dziecko u sąsiadów.
Opadła żółta wstążka owinięta wokół starego dębu.
Mamy poniedziałek: pierwszy dzień chińskiego Nowego Roku.
Witajcie!

Dwa rozwiązania (800)

2012-01-22T05:23:00.026+01:00

Rozwiązanie zagadki nr 1

Dom o który zapytano w tej notce i tej okazał się być tym ze zdjęć poniżej.

Nagrody wysłano takie jakie (ku mojemu zdumieniu!) zostały wybrane:

Rozwiązanie zagadki nr 2

Dziwaczna budka o która pytałem tutaj okazała się być wcale nie ptasia!
... Dla nietoperzy ona jest!
Nagrodę wysłano taką:

Bliższe info na temat tego znanego przecież zdjęcia znajduje się tutaj;
- Patrz 2'10"

Zwycięzcom w obu konkursach gratuluje.
Się.

* * *

W taką jak dziś okrągłą rocznicę rozrzewniłem się wracając jak (podobno
płochliwa sójka) do minionego lata.
Tak i tak.

Tym sposobem - Drogi L. - potwierdzam swoje zainteresowanie pierzastymi.
Gdy zauważysz więc na swym rancho ciekawego ptaka wzywaj mnie!
Przybędę.
Ostatnimi czasy dni są takie płochliwe.

Awantura w "Ptasim Raju" (799)

2012-01-21T05:53:00.005+01:00

Ten dzwoniec wyraźnie przesadził.
Wlazł do karmnika jak do siebie i nuże się szarogęsić!

To, że modraszka czy mazurek nie mogły się do słonecznika dobrać, to jeszcze
pół biedy. O trzymającym się zawsze na uboczu ziarnojadzie nawet
nie wspominam!

Gorzej, było, że własnych pobratymców nie wpuszczał ten zabijaka!

Były tam jakieś próby zaradzenia kryzysowej sytuacji, jakieś spotkania pod
drzewem, ale wszystko na nic!

Wcale też nie pomagała obecność pokaźnego stada kwiczołów, które w połowie
stycznia w te okolice zalatują. Ich nic nie obchodzi! One tylko czyhają na swoją jarzębinę... .

...ale o tym tu już będzie kiedyś, następną razą!

Na dzisiaj, w tak beznadziejnie pochmurny dzień już starczy, tego wszystkiego ptasiego.

Wycinanka Żydowska (798)

2012-01-20T05:01:00.040+01:00

15 stycznia w Wyższej Szkole Filologi Hebrajskiej (Toruń, ul. Poznańska)
o godz. 18-tej odbył się wernisaż wystawy na którym zaprezentowano prace
Marty Gołąb (Kraków).
- Sama autorka nie mogła przybyć na to wydarzenie z uwagi na coś.

Niemniej jednak wzięła udział w telekonferencji wygłaszając 15 minutowy
wykład na temat swoich papieroplastycznych fascynacji.
- Pani mówiła ciekawie i myślę, że gdyby przeznaczono 1,5 godziny
na tak interesująco przedstawiany temat to byłoby akurat.

Mimo mikroskopijnej ilości czasu, Artystce udało się zaciekawić tym co
(jako jedna z nielicznych) tak profesjonalnie robi. Zupełnie niewykluczone więc,
że wycinanka żydowska w przyszłości przyciągać będzie moją uwagę.

Impreza miała wybitnie kameralny charakter, który w odróżnieniu od poprzedniej
(ponoć) bardziej gwarnej edycji spowodowany został najprawdopodobniej
zawirowaniami personalnymi związanymi z prowadzeniem Szkoły.

Jako osoba niezaangażowana w spory - a zupełny nowicjusz - oglądacz
tej dziedziny sztuki - nie miałem jednak szansy pogłębić swojego zainteresowania.

Ani przygnębiająca atmosfera na sali, ani sama ekspozycja nie zachęcały do nawiązywania
kontaktów i rozszerzania - również i tą drogą - swojej wiedzy o tym egzotycznym
dla mnie przecież świecie.
- Szkoda, że zmarnowano okazję do spopularyzowania wartościowego tematu.

Same prace - perfekcyjne w wykonaniu - sporo straciły poprzez niewłaściwy sposób:

ich oświetlenia (punktowe z progiem wzmacniającym odbicia)
eksponowania (szkło mocno odbijające).

Te wielkowymiarowe dzieła z konieczności opakowane muszą być w szkło.
- Tylko dlaczego nie było to szkło antyrefleksyjne, a sztuka bezcieniowego
oświetlenia i tutaj nie jest znana?

Proces powstawania tych prac jest niezwykle żmudny i pracochłonny.
Taka wycinanka powstawać może nawet i pół roku!
Oprawienie prac w sposób uniemożliwiający ich oglądanie czy sfotografowanie
(błyski, odbicia, odblaski, połyski, refleksy) uważam za spore nieporozumienie.

To tak jakby pierścień z pięknym kamieniem szlachetnym
oprawiony był w pazłotko... . Nie da się z czegoś takiego korzystać.

Całość wydarzenia została zwieńczona "mszą biblijną" (...ktoś wie co to znaczy?)
w kościele pod wezwaniem Piotra i Pawła do którego przylega Uczelnia.

Natomiast tamtejsza bożonarodzeniowa szopka zachwyciła mnie swoim klimatem!

Pięknie i delikatnie oświetlona wskazuje, że pracowali nad nią ludzie świadomi
sposobów na uzyskanie wartościowych walorów plastycznych.
- Żal, że przy organizacji wystawy Ich zabrakło!

Odchodziłem obiecując sobie, że (chyba) tu jeszcze kiedyś wrócę.
- Można mnie zapraszać.

PS. Proszę sobie poczytać w Necie na temat tego czym był i czym jest
ten specyficzny rodzaj sztuki sakralnej jaką jest wycinanka żydowska.
- Warto.

...a znajdzie ktoś przyzwoite reprodukcje to można mnie powiadomić.
- Można.

Szkodnik i zagadka (797)

2012-01-19T05:45:00.033+01:00

Miejsce akcji: park na Bydgoskiem Przedmieściu.
Obiekty główne: budki szpakówki
Główny podejrzany; dzięcioł, który wyżera młode ptaszki z budki, wcześniej
rozkuwając otwór wejściowy

A nieprawda, że dzięcioł tym szkodnikiem jest!

On jak to ptak drapieżny ma prawo zdobywać pożywienie dostępnymi sobie
a drapieżnymi nawet metodami. Szkodnikiem jest człowiek który mu na tacy czyli
w budce te ptaki podaje. Otwór wejściowy powinien być wzmocniony blachą,
albo dodatkową nakładką. - I bez patyka z przodu budka ma być!

A jak to ma być zrobione? Nie będę się powtarzał, już raz o tym pisano
i pokazywano! - Tutaj.

- A poza tym taką budkę po zawieszeniu to serwisować trzeba!
Co parę sezonów oczyścić ją trzeba i ten fakt należy uwzględnić podczas
jej budowania. Też.

* * *

Aby nie było, że tylko gderam i gderam kolejna zagadka:
Dla jakiego ptaka jest ta budka?

Ponieważ sam nie wiem podana odpowiedź winna być właściwie
i przekonywająco udokumentowana.
- Nagroda ta sama co zawsze :-)

Psikus (796)

2012-01-18T05:43:00.013+01:00

W zasadzie to konkurs z notki nr 791:

został rozwiązany
nagrody wysłano
cel został osiągnięty, ale...

...nic przecież nie stoi na przeszkodzie aby jeszcze i inni mogli wziąć
w nim aktywny udział.

Stąd też publikacja dodatkowych zdjęć ułatwiających identyfikację tego
niezwykłego przecież obiektu.

No i teraz sprawa jest już całkiem jasna!
Każdy już wie, że ten obiekt położony jest w dzielnicy ......................,
przy ulicy ............................... nr .... .

- Na informację o tym czekam w dzień i w nocy pod adresem:
obserwatortorunski@hgmail.com
- Nagroda jest znana.

Prywatna sensacja (795)

2012-01-17T05:50:00.030+01:00

Dowiedziałem się w zaufaniu, że On tu gdzieś jest.
No, że tu bywa czasami.
...że ktoś, kiedyś go widział, że pokazuje się komuś: od czasu do czasu.
- Ciśnienie skoczyło mi na 140 i nie schodziło poniżej.

Przez długie kilkanaście razy w tajemnicy wymykałem się w to miejsce.
Specjalnie dla Niego cicho się skradałem!
- Wiedziałem, że nie będzie łatwo przed czym sam Adam Wajrak przestrzegał*

Marzłem i mokłem, ziębłem i zalegałem tak, że mrówki by po mnie chodziły
gdyby lato było. A bura jesień była tego roku!
Taka która zamiast zimy co raz to śniego-deszczem zacinała.

W okolicznym zagajniku okalającym rzeczony blok znałem już każde drzewo.
Patrzyłem na płot gdzie siedziała kiedyś moja piękna sroka.

O tu na tych drzewkach hasała z szyszką moja wiewiórka, a tam w tym narożnym
domu jest karmnik w którym tylko same bogatki są a modrych nawet na lekarstwo!

A tu na skraju, tuż przy płocie nie raz drętwiały mi nogi i zadek mókł tęgo
od przesiadywania na mokrej trawie.
- I wszystko na darmo - a wszystko na nic!

Aż tu raz pewnego dnia... znowu nic się nie wydarzyło!
Przyszedłem i jak zwykle starannie zlustrowałem rozległy teren.
Cisza i spokój jakby kto ziarnko przy ziarnku makiem posiał.
O sikorkach a choćby i bogatkach to mogłem spokojnie zapomnieć.
Niebo było szare, nogi mokre a nadziei było brak.

Wreszcie coś tam poruszyło się w rzadkich gałęziach.
Gdy ledwo dojrzałem jakąś plamę bardziej z obowiązku i na wszelki
wypadek podniosłem aparat do oka, trzask migawki i... no i do domu, do domu
był czas!

Gdy wrzuciłem do komputera marny urobek z tego dnia, oko mało mi nie
wypadło na orbitę. Zobaczyłem Go, to był On we własnej szanownej osobie:
grubodziób!

Teraz kiedy patrzę na ekran i zajadam pyszne bułeczki to grzeję się w ciepełku
piórek mego ptaszka.
- Ma się to szczęście!

...że co? Że marny jest ten mój ziarnojad?
...że inni mają lepsze, bardziej ostre i albumowe wprost?
A niech mają, ale ten tu mój ci jest on, mój!

Wracałem jeszcze parę razy w to miejsce, ale... .
- Grubodziób zdarza się tylko raz!

* http://wyborcza.pl/1,87710,6935770,Wyczekany_grubodziob.html

Dwie postacie (794)

2012-01-16T05:51:00.008+01:00

Oszołomiony uśmiechami minionego przed chwilą czasu
nie mogę się odczepić od ładniejszej połowy tego świata...

...chociaż forma tej fascynacji mi się zmienia.

Mimo stanowczego wezwania...

...ciągle jeszcze chce mi się zauważać dookolną urodę pomimo,
wielu, wielu przeszkód.

Reminiscencje (793)

2012-01-15T05:23:00.022+01:00

Pod wpływem wczorajszych wydarzeń wróciła mi pamięć.

Odkopałem podcast będący zapisem sesji fotograficznej która odbyła
się już nieco czasu temu. W przeciwieństwie do życia - gdzie wszystko
przemija i jest marność nad marnościami - dziewczyny w Internecie
tylko zyskują na wartości :-)
- Założone słuchawki pozwolą w pełni delektować się piękną chwilą.

Aby nie było już tak całkiem historycznie to jeszcze trzy uśmiechy
z wczorajszego dnia które aż do marca muszą wystarczyć nam.

..no chyba, żeby w międzyczasie była jeszcze jakaś techniczna impreza
na którą zostałbym zaproszony. Lub też gdyby któraś z modelek znalazła
sposób na mnie abym zechciał ją fotografować :-)
- Można próbować, chociaż łatwo nie będzie.

Miss UMK 2012 - Casting (792)

2012-01-14T05:21:00.063+01:00

Ponieważ WTC (Wielka Toruńska Czwórka) czyli:

"Nowości"
"Pomorska"
"Wyborcza"
Inne media (głównie internetowe)

napisała (prawie) wszystko o tym castingu mogę tylko im współczuć
oraz pokazywać swoje zdjęcia. Dokładnie chodzi mi o współczucie
fotoreporterom tamże zatrudnionym.

Bo co taki majster od gazetowych obrazów z życia ma? Od kolacji oderwany
musi jak najwięcej osób na jednej fotografii zmieścić. Dużo ludzi znajdzie
się na zdjęciu - to dużo czytelników te papierowe myśli kupi!

Ta prosta i brutalna prawda regulująca ogniskową w obiektywie
fotoreportera stawia go na przegranej pozycji w stosunku do freelancera.
...bo taki wolny ptak, to se robi co chce, stylizując się na władcę obiektywu.
- A mediant zawodowiec musi być Diablo pożyteczny dla gazety swej
żywicielki.

I dlatego chylę czoła przed Nimi pokazując swoje kankany.
A na początku - jak to w piątek, 13-tego - było:
- Proszę mnie nie fotografować!

Na chwile wytrącony z ładniejszej połowy tego świata, lepiej poznałem swoje
miejsce. I niepostrzeżenie wlazłem między wrony, pilnie bacząc, aby swej
osobnej indywidualności między zawodowcami nie zgubić. Splendid
isolation po bokach sali sobie robiłem.

Ponieważ i tak nikt nie chciał ze mną wywiadów przeprowadzać
tym raźniej z oddali czyniłem swoją powinność.

Z uwagi na to, że miejscami było potężnie ciemno te śliczne dziewczyny
(tym) magicznym sposobem darowane miały robienie przerażonych oczu na
widok mojej fizys. - I trzeba przyznać, że niektórym przychodziło to naturalnie
i z łatwością! Chociaż łatwo nie było.

Myliłby się ten kto chciałby sądzić, że panie się tylko przygotowaniami do
castingu zajmowały. - Karnawał, karnawałem, ale egzaminy tuż - tuż!
- Oto przekonywujący dowód na odpowiedzialność ładniejszej części
młodego pokolenia!

Zauważywszy powyższy fakt dalej to już fotografowanie poszło mi jak
z płatka! Najpierw zrobiłem ogólny rzut oka na (prawie) całą salę.

A potem to już można było zająć się jej pełnymi urody szczegółami.

Nawet - ku memu zdumieniu - niektóre z pań w mojej obecności bawiły
się swoją rolą doskonale!

I proszę mi wierzyć: czułem się piękny, trzydziestoletni i Wyróżniony.
Odchodziłem wtedy na bok żując swoją chwałę i zbierając siły do następnego
starcia z wdziękiem i pięknem, urodą i lekkim niepokojem. Zawody z urody
to wszak! W tym ferworze i emocjach niekiedy trzeba było się więc na chwilkę
wyłączyć, skoncentrować... . I nie byłem w tym odosobniony.

...podczas gdy tam daleko na scenie, praca organizatorów wrzała!

Rywalki - trzeba przyznać, że z właściwym sobie wdziękiem - pilnie
obserwowały przebieg i rozwijającą się akcję.

Były tak zajęte, że teraz już bez żadnego gadania mogłem realizować swoje
ambitne a bliskie spotkania trzeciego stopnia.

...i nawet nie wiadomo kiedy dotarłem do końca imprezy!

* * *

Po burzliwych obradach wybrano 20 dziewczyn. W marcu, śliczna dwudziestka
już fachowo przygotowana przez specjalistów od ubiorów, wizerunków oraz
innych makijaży wystartuje do Finału Wyborów Miss UMK 2012.

A kogo dokładnie wybrano?
...a tego to już proszę szukać na oficjalnych stronach Konkursu
i w lokalnej prasie. - Tak porządne opisy to można tylko tam znaleźć!

Zagadka (791)

2012-01-13T05:35:00.018+01:00

Pamiętając o tym, że w Toruniu od dawna działa specjalna strona poświęcona
zagadkom miejskim (otoruniu.net) pozwalam sobie zrobić małego
psikusa zadając następujące pytanie:

Na jakiej ulicy jest ten budynek?

Odpowiedzi należy przesyłać do 20-tego bm. na skrzynkę:
obserwatortorunski@gmail.com.

Tak jak i poprzednim razem zwycięzca ma prawo otrzymać elektroniczną
wersję dowolnego zdjęcia zamieszczonego na "Obserwatorze",
przygotowaną do wydruku.

Zapraszam do udziału!

Graffiti (790)

2012-01-12T05:24:00.032+01:00

Dzisiejszy zapis jest tylko pretekstem do inauguracji nowej zakładki.
A zdarza mi się, że co raz to znajduję jakieś nowe przykłady murali.
No i zaczynam się gubić w domysłach i rozlatuje się stworzona kiedyś klasyfikacja.
Gdzie to nowe coś doczepić? Do jakiego nurtu podgatunku, kierunku należy
ony rodzaj graffiti?

Co artysta chciał przekazać / powiedzieć światu publikując n aten przykład
w pobliżu Wydziału Sztuk Pięknych akurat ten szablon? Chodzi Mu o pokazanie
biegłości warsztatowej tylko?

Umieszczenie tego szablonu na samym murze jednostki wojskowej (sic!)
to klasyka artów już prawie całkiem blisko takiego ktosia jak Banksy... .

Mamy dziś jeszcze malarstwo dekoracyjne, a dopiero na końcu rarytas.

Tyle jeśli chodzi o zainaugurowanie nowej zakładki. Na wszelki wypadek
uprzejmie oświadczam. Podana systematyka została stworzona na mój prywatny
i najbliższych przyjaciół użytek. I z przymrózeniem oka należy traktować ją.
- I tylko tak!

A jeśli ktoś chce ją:

jakoś wykorzystać (jak to zrobiła pewna magistrantka) - to proszę bardzo!
twórczo uzupełnić - nie ma sprzeciwu!
z nią polemizować - obiecuję nie bronić jej zbyt namiętnie! Obiecuję.

* * *

Zawsze się dziwiłem jak powstaje takie liternictwo.
Pełen byłem podziwu dla łamańców plastycznych literowo.
Teraz ten zachwyt mi przeszedł, bo już wiem: one powstają z automatu!
Jakiego?
...a jakiś tam internetowy creator jest czy coś.
I to pewnie nie jeden!

No to tym sposobem zrobiłem sobie własnego graffita!
A gdzie jest namalowany?
- Jak to gdzie? Tutaj!

Czy jestem zachwycony?
- Eeee tam!

List do św. Mikołaja (789)

2012-01-11T05:27:00.013+01:00

Wczoraj spadł pierwszy śnieg w tym roku, stąd zgodnie z wielowiekowym zwyczajem
list do świętego Mikołaja trzeba napisać. Nic to, że zacząłem go 10 miesięcy wcześniej
pisać! Piszę już teraz, aby życzenie mi nie uciekło.

A jakie to życzenie?
Caravaggio - Dzieła wszystkie, Sebastiana Schutze.

Gdyby ofiarodawca albumu chciał się wcześniej wykazać, to może już teraz nie czekając
Gwiazdki 2012 ufundować dwutygodniowy pobyt w Moskwie.
- Przypadkowo w Muzeum im. Puszkina trwa wystawa poświęcona temu właśnie
artyście.

Jest tu w pobliżu jakiś Medyceusz!?

Wiktor Chrzanowski (788)

2012-01-10T05:32:00.020+01:00

Jeśli ktoś nie wie kim jest Wiktor Chrzanowski z Torunia to niech lepiej
zapuści Googla! Nie będę przecież przepisywał całego Internetu na
Jego temat! ...a jest informacji o dorobku Artysty i ocenie tegoż sporo.

Dzisiejszą notką chcę tylko przypomnieć rzecz oczywistą: tą wystawę
TRZEBA zobaczyć. I nic mnie nie obchodzi, że z Bydgoszczy czy innego
Krakowa wydaje się być daleko.

Tylko z tym natychmiastowym przyjazdem proszę nie zwlekać, bo finisaż już blisko!
No, chyba że komuś akurat na tej uroczystości będzie zależało.
- Stąd też proszę dopytywać się kiedy ono zakończenie będzie.

Nie po to te prawie dwieście obrazów ściągano z wielu muzeów czy prywatnych
kolekcji, aby teraz przez wszystkich oglądaną i komentowana nie była!
- Wszak zasługuje na to! I dorobek Artysty i trud Organizatorów.

Cała wystawa jest świetnie zorganizowana! Jak to na wystawie
monograficznej całość została starannie podzielona na sektory tematyczne.
W tle idzie wideo.

Upraszam o zarezerwowanie sobie s p o r e j ilości wolnego czasu.
Osobiście dwóch godzin nie wystarczyło mi na jej obejrzenie... .
No to się wybiorę tam jeszcze raz!
- Z przyjemnością.

Zapraszam.

Parada toruńskich królików (787)

2012-01-09T05:46:00.079+01:00

Wykorzystując pretekst, że były święta Trzech Króli w miasteczku naszem
odbyła się parada. Nie "Orszak Trzech Króli" a parada, a właściwie pochód.
W moim - zapewne mylnym - odczuciu była to parada próżności i arogancji.
Także niekompetencji.
...ale po kolei.

Imprezę firmował swoją twarzą jakiś Jacek Borkowski, którego nie znam
i jako niemiołośnik seriali nawet znać nie chcę. To on był najważniejszą postacią
na tej paradzie i to Jego szanownej osobie służyła cała machina propagandowa.
- Królowie ze swoim świętem dla promocji Jacka B. byli tylko pretekstem.

A w ogóle to nieprawdą jest jakoby to było święto tylko Trzech Króli.
Tych dodatkowych królów - łatwych do odróżnienia w tłumie - było więcej.
Jeden schowany w aucie dał się nawet czytelnie oznakować.
- Nie zgadzam się na to graffiti! Tylko człowiek nie rozumiejący
symboliki tego napisu mógł wpaść na tak żenujący pomysł.

A zupełnie dodatkowo się pytam uprzejmie: co robiło to auto o amerykańskich
barwach na takim wydarzeniu? Jaki - skądinąd sympatyczni niekiedy -
Jankesi mają z n a s z y m świętem związek?

O inne auta nie pytam, bo wiadomo, że WŁADZA nimi jechała. I tu moje
delikatna sugestia: takimi pojazdami to się do żłoba jedzie a nie do żłóbka!

Z tego wszystkiego wyszło, że dobrych zdjęć tejże władzy nie mam! Po prostu
szczęka mi opadła na JEJ widok, a precyzyjnie rzecz ujmując na to co ona
władza rozdawała, a jeszcze dokładniej na sposób w jaki to robiła.

A rozdawano publice dobrotliwe uśmiechy, szeroko rozglądając się po kłębiącym
motłochu i pozdrawiając szare masy uniesioną - jakże spracowaną - dłonią... .

Oj! Użyłem bardzo mocnego słowa. Co mam na swoją obronę? Ano przy okazji
rozdawania słodyczy rozdawano coś jeszcze więcej: pogardę. Otóż wysoko
postawiony Łaskawca z głębin luksusowego cabrio r z u c a ł w tłum szklaki... .
- ON ich w swym dobrodziejstwie nie rozdawał: on je po prostu rzucał... .

Deszczyk popadywał nieśmiało a owe podłej jakości cukierki i lizaki lądowały
a to pod butami zbitego tłumu maszerującego z pochodem, a to w kałużach... .

W związku z powyższym faktem apel mam do Pana Prezydenta Michała
Zalewskiego. Na następny raz - gdy znowu będzie Pan niedysponowany
z powodu jakiegoś tam mostu - proszę oddelegować na taką imprezę
kogoś z klasą.

Natomiast do Łaskawego Rozdawcy piszę tak:

Szanowny Panie Wiceprezydencie,

Rozrzucać podczas takiej parady to można złote monety, a nie słodycze!
Za ten wielkopański gest przyznaję Panu w pełni zasłużony pseudonim: "LIZAK".
- ...i nie dziwię się formie rozdawnictwa: jaka władza takie dary.

I nie usprawiedliwiają miny uśmiechniętych maluchów! Wiadomo przecież,
że Dzieci Starówki podniosą nie takie słodycze z ziemi... .
- I podnosiły.

Po takim dictum całkiem włochaty (sic!) anioł spojrzał na mnie badawczo:

Surowy wzrok jakim mnie zaszczycił nie pozostawiał wątpliwości kto tu dla kogo.
Filuternie przymknięte oczy Trzeciego Króla też nie pozwoliły zmienić tego zdania.
Ten nawet wzrokiem zaszczycić mnie nie zechciał ino trwał w swym błogostanie.
I trwał! I trwał! I trwał!

Próbowałem go jakoś sprowadzić na ziemię i po głośnym wezwaniu go do
otwarcia oczu... to mi się udało! Poczułem się biblijnie: "Proście a będzie
wam dane" - jednak działa!

Rozbestwiony tym odkryciem uprzejmie i pokornie proszę o jeszcze:
o rozważenie założeń takiej imprezy.

Sam pomysł "Orszaku" jest świetny i wart rozwijania. Stosunkowo
niewielkim kosztem można przyciągnąć wielkie telewizje i inne szumne media
tworząc z "Orszaku Trzech Króli" medialnie nośne, ogólnopolskie wydarzenie,
także radujące młodocianych torunian.

Pytanie tylko o sensowność obecnego kierunku. Poraziło mnie gdy zobaczyłem
dziwadła jak "Babe w czarnym", "Zielonego Stwora" i "Śnieguroczkę".
I przypomniało mi się przysłowie "Co Hiszpan wymyśli to Polak polubi".

Jak już potrzeba było przebierańców to co swoich kolędników nie mamy?!
Za komuny też co rusz tworzono z niczego nową tradycję. A czasami bezkrytycznie
powielano obce wzory z czego powstawał tylko - delikatnie mówiąc - zamęt... .

"Pardą" - cytując klasyka - jeden był, taki kolędnik dla ubogich z gwiazdą
z dykty szpagatem napędzaną! I co?
To ma być o g ó l n o p o l s k a promocja miasta?

I jeszcze do tego te nieszczęsne, plastykowe zwierzaki... .

Nawet "Rzeczpospolita" dała się nabrać. W artykule zamieszczonym tutaj:
http://www.rp.pl/artykul/10,787984-Cala-Polska-swietuje-Trzech-Kroli.html
podano: "Nie zabrakło żywych zwierząt. Wielbłądy pojawiły się m.in. w Warszawie,
Poznaniu i Toruniu. Były też konie, owce, osły, a nawet słoń."

Wiem wiem, w reklamach stało, że "będą duże zwierzęta"! Całość podawano
jednak tak jakby to miały być żywe, ŻYWE zwierzęta... . To naprawdę nie było
śmieszne słuchać pomstowań na ewidentne oszustwo. - A dzieci żal.

Kiedy na scenie wygłaszano po raz kolejny szumne a NUDNE mowy (Panie,
utnij wreszcie jęzor temu co to cholerstwo na każdej miejskiej imprezie
ponad wszelką cierpliwość uskutecznia!) nad sceną na chmurce był... Anioł!?

Nie! Nad całością panował patron naszego miasta, św. Jan Chrzciciel,
nie wiadomo dlaczego o wyglądzie herodowego żołdaka!
- Ot i rozumowanie 1-Majowe... .

Nie takich symboli i darów spodziewali się zgromadzeni w szopce i wokół.
Nie tylko mi - jak widać - na takie bezeceństwa szczęka opadła... .

Aby nie było wątpliwości: nie domagam się żywego słonia! Rozumiem
przecież, że świeżo wyremontowany deptak by mógł tego nie zdzierżyć.
Chcę tylko poszanowania polskiej tradycji i szacunku dla tych wszystkich
ludzi których zaproszono.
- Tylko tyle i aż tyle.

Za dużo?

Dr Wojciech Sz. (786)

2012-01-08T05:04:00.015+01:00

Zobaczywszy ten obraz od razu pomyślałem o Tobie!

Niech Dobry Pan ma Cię w Swojej opiece!
I za ten Cmentarz Zapomnianych Książek dziękuję też....

Zapraszam na moje wydarzenie roku w Muzeum Etnograficznym w Toruniu:
wystawa obrazów i rzeźb Wiktora Chrzanowskiego.

Dzięcioł zielony (785)

2012-01-07T05:59:00.009+01:00

Dzisiaj mamy wydarzenie!
Swoje zdjęcia prezentuje Guest Photographer:
Ireneusz Falecki.

Dzięcioł ten został przyłapany w pewnym Parku jak wyżerał robale z ziemi.
Łaził przy tym niczym kura domowa nikogo i niczego się nie bojąc!
Ta seria zaprzecza, obiegowej prawdzie, że koniecznie, zawsze i wszędzie
do fotografii pierzastych potrzeba suuuuuper zoooooooma.
- Chociaż ogólnie to prawda.

W tym wypadku przydało się:

bystre oko aby go wypatrzeć
trochę leżenia na ziemi
cierpliwość, oraz
jeszcze trochę cierpliwości

Uprasza się Autora o przyjęcie serdecznych gratulacji!

Te zdjęcie z powodzeniem mogłyby zostać przesłane na przyrodniczy konkurs
fotograficzny. Stowarzyszenie "Tilia" z Barbarki wydało ostatnio kalendarz,
gdzie ten dzięcioł mógłby robić za tytułową fotografię.
- Może tak się stanie w następnej edycji?

Poniżej wyciąg z Exif'a.

Model - SONY DSC-H2
DateTime - 2011:10:30 12:42:22
ExposureTime - 1/125 seconds
FNumber - 3.70
ExposureProgram - Normal program
ISOSpeedRatings - 160
MeteringMode - Multi-segment
LightSource - Auto
Flash - Flash not fired, compulsory flash mode
FocalLength - 72.00 mm
ColorSpace - sRGB
ExposureMode - Auto
White Balance - Auto
SceneCaptureType - Standard
Contrast - Hard
Saturation - Normal
Sharpness - Soft

Polemika (784)

2012-01-06T05:31:00.032+01:00

Pani Anna zechciała mnie zaszczycić swoim wpisem następująco:
http://www.blogger.com/comment.g?blogID=81377447
42625248978&postID=638651897715648841 dokładnie pisząc tak:
Przykra sprawa, ale jestem zdania, że nie powinieneś się wypowiadać
na tematy związane ze sztuką współczesną. Do bycia krytykiem sztuki
potrzebna jest dużo szersza wiedza niż ta którą się wykazujesz. Nie
wystarczy zapoznać się z definicją słowa performance, ażeby móc
się wypowiadać na jej temat, w szerszym niż najbliżsi gronie.

> Przykra sprawa
Błąd! A kto powiedział, że u mnie ma zawsze być miło!? Jestem
"zwykłym człowiekiem" co nie oznacza rezygnacji z myślenia i czego nie
zamierzam się wstydzić. I być może na przekór mojej "zwykłości" czasami
zdarza mi się wchodzić między artystów i Artystów.

Wbrew rutynowej tradycji jednak nie ze wszystkimi chce mi się krakać
w zgodnym chórze. Z niektórymi na pewno. Mam swój własny język i własne
wartości. Korzystając z programowej nonszalancji mam świadomość, że taka
postawa może powodować u niektórych moich adwersarzy dyskomfort. Co
więcej zależy mi na wywoływaniu tej niedogodności!
- ...aby się nie rozwodzić: w mojej obecności nie można bezkarnie
"uprawiać lipy".

> jestem zdania, że nie powinieneś się wypowiadać na tematy
związane ze sztuką współczesną.
Błąd! Artyści uprawiają swoją sztukę i kiedy trafiają na mnie MUSZĄ spełniać
określone standardy. Kiedy - w skrócie - ktoś "uprawia lipę" myśląc że na pewno
"ludzie to kupią" odpowiadam: nawet w sztuce obowiązuje profesjonalizm.
Nawet jeśli tworzy ją artysta nieprofesjonalny.
...i to z lipy.

Oczekuję zawodowstwa, bo sam płacę solidną monetą! Mam tylko jedno
życie i jeśli zdecydowałem się wziąć udział w życiu jakiegoś artysty
(oglądając np. jego performance) to muszę coś więcej zyskać niż tylko
poczucie straconego czasu, miałkości przekazu i pozorów rzeczy ważnych.

> Do bycia krytykiem sztuki potrzebna jest dużo szersza wiedza
niż ta którą się wykazujesz.
Błąd! Nie każdy widz musi być dyplomowanym krytykiem sztuki. Przy takim
założeniu przed wejściem na salę trzeba sprawdzać dyplomy, czy aby jakiś
profan nie próbuje się zakraść na spektakl przeznaczony tylko dla
wtajemniczonych. Oczywiście szersza wiedza o artyście i podejmowanych
przez niego tematach nie szkodzi, ale i też (powtarzam) nie może być warunkiem
wstępnym.

> Nie wystarczy zapoznać się z definicją słowa performance,
Błąd! Proszę mnie dziko nie rozśmieszać, bo zajadów dostanę! Literalne traktowanie
moich wypowiedzi poskutkować może tylko... naśladownictwem. Zgodnie
z tą literalnością to nikt w Toruniu nie ma prawa wypowiadać się w sprawach sztuki,
bo taki kierunek na UMK dopiero startuje. Od t e g o roku! Zajmijmy się więc
omawianiem obecnych spraw artystycznych za 2 lata, bo tyle trwają te studia.

> żeby móc się wypowiadać na jej temat, w szerszym niż
najbliżsi gronie.
Po takim dictum publiczność powstała z miejsc i entuzjastycznie podskakując zaczęła
krzyczeć: Autor! Autor, Autor! No i wtedy zapanowała konsternacja, gdy w blasku
świateł rampy pokazał się człowieczek w wymiętym szarym garniturze.
"Jako starszy referent z Miejskiego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk
chciałbym z tego miejsca oświadczyć, iż nieprawdą jest jakoby... ."

Ważna uwaga.
Dopuszczam bluźnierczą myśl, że mogę się mylić w jakimś szczególe. Nie
zmienia to jednak w niczym moich ocen generalnych.

A swoją drogą: kogo dziś interesują sprawy którymi żyją artyści? Już samo to,
że ktoś podejmuje temat związany z ich twórczością jest nobilitujący!
- Tym bardziej jeśli tym "Kimś" jest wasz uniżony sługa.

* * *

A co robią te ilustracyjnie dopowiedziane dzieła pana Chrzanowskiego!?
One głośno wołają o szczerość i prawdziwość każdego przekazu!
Bez mętnego filozofowania, bez lipy. Szczere do bólu i takie (w tym wypadku),
"żeby się podobały". Tak powiedział Artysta, który je stworzył. Ze swej
strony uzupełniam Jego wypowiedź: sztuka musi coś dawać odbiorcy.
Coś naprawdę wartościowego, tak od strony formy jak i treści.
- Nawet jeśli jest to sztuka bardzo naiwna.

"...bo jeśli sztuka z obowiązku prawdziwości wywiązywać się
nie będzie (mówca wyraźnie się zapalił, nie bacząc, że na sali już były tylko
pojedyncze osoby) to na nic wasze obrazy i różne takie tam
performance! Życie wasze pustym będzie i sami we własnym
dymie kadzideł się udusicie... ."

Kurtyna wzorowana na sukni carycy Katarzyny opadła z cichym szelestem.
- W ogóle cicho się zrobiło. Król schował miecz, powiesił koronę na gwoździu i powiedział:
"Chodźmy już czym prędzej!
Kolacja stygnie a i szampan nam się jeszcze zagrzeje!"

Jeden więcej do kolekcji (783)

2012-01-05T05:48:00.013+01:00

Wczorajsze snucie się po Barbarce zaowocowało nowymi znajomościami.

Intensywnie spacerując po okolicy zinwentaryzowałem dostępne mi
słuchowo dzięcioły w liczbie 5 szt. Jeden z nich pozwolił się łaskawie
sfotografować.
- Ciemnawy dowód w załączeniu.

To nie lasek bielański, gdzie dzięcioły są na wyciągnięcie ręki!
Tutaj, żeby dzięcioła sfotografować to albo jest szczęście potrzebne
(miałem je wczoraj!) albo sprzęt alpinistyczny.

Uwaga! Obiecano mi zielonego dzięcioła!
CZEKAM.

PS. Od rana ciemno i leje zimny wiatr.
Można mnie zesłać na 2 tyg. 2 tys. km (z grubsza) na południe.
Nie upieram się przy tym, czy ma to być Francja czy Hiszpania... .
Tylko proszę z tym nie zwlekać, bo u nas to już niedługo będzie słońce i słońce!
Chyba.

Jeszcze w zielone gramy! (782)

2012-01-04T05:56:00.010+01:00

Nie lubię autorytetów!
U mnie proszę Obserwatorów - żeby nim być, to trzeba Kimś być!
Na początek bez ustalania ważności:
Wojciech Młynarski!
(Oklaski na stojąco proszę)
- Dzisiaj Mistrz ma głos przeciwko temu co widać.
I za tym co widać.

JESZCZE W ZIELONE GRAMY!

Przez kolejne grudnie, maje każdy goni jak szalony,
A za nami pozostaje sto okazji przegapionych
Ktoś wytyka nam co chwilę
W mróz czy upał, w zimie, w lecie
Szans niedostrzeżonych tyle
I ktoś rację ma, lecz przecież

Jeszcze w zielone gramy,
Jeszcze nie umieramy,
Jeszcze któregoś rana odbijemy się od ściany,
Jeszcze wiosenne deszcze obudzą ruń zieloną,
Jeszcze zimowe śmieci na ogniskach wiosny spłoną,
Jeszcze w zielone gramy,
Jeszcze wzrok nam się pali,
Jeszcze się nam pokłonią ci, co palcem wygrażali
My możemy być w kłopocie,
Ale na rozpaczy dnie jeszcze nie
Długo nie

Więc nie martwmy się, bo w końcu nie nam jednym się nie klei
Ważne, by choć raz w miesiącu mieć dyktando u nadziei
Żeby w serca kajeciku po literkach zanotować
I powtarzać sobie cicho takie prościuteńkie słowa:

Jeszcze w zielone gramy,
Jeszcze nie umieramy,
Jeszcze się spełnią nasze piękne sny, marzenia, plany,
Tylko nie ulegajmy przedwczesnym niepokojom
Bądźmy jak stare wróble, które stracha się nie boją
Jeszcze w zielone gramy, choć skroń niejedna siwa
Jeszcze sól będzie mądra, a oliwa sprawiedliwa
Różne drogi nas prowadzą,
Lecz ta, która w przepaść rwie jeszcze nie
Długo nie

Jeszcze w zielone gramy -
Chęć życia nam nie zbrzydła
Jeszcze na strychu każdy klei połamane skrzydła
I myśli sobie Ikar, co nieraz już w dół runął
"Jakby powiało zdrowo, to bym jeszcze raz pofrunął!"
Jeszcze w zielone gramy, choć życie nam doskwiera
Gramy w nim swoje role naturszczycy bez suflera
W najróżniejszych sztukach gramy
Lecz w tej, co się skończy źle jeszcze nie
Długo nie

Wróbelek ptaszyna niewielka (781)

2012-01-03T05:08:00.013+01:00

Wróbelek ptaszyna niewielka a... cieszy!
Nawet jak tylko siedzi na grzędzie.

Jak widać, wczorajszy dzień jakoś nie chce mi minąć... .
Cuzamen okazuje się, że nie był taki zły, bo w ferworze zajmowania
się tytułowymi sikorami udało mi się przy okazji złowić parę mazurków.
- Takich.

To właśnie na widok tego ptaszka cichutko wyszeptałem za Mistrzem
Ildefonsem pamiętne słowa te:

Wróbelek jest mała ptaszyna,
wróbelek istotka niewielka,
on brzydką stonogę pochłania,
lecz nikt nie popiera wróbelka.

Więc wołam: Czyż nikt nie pamięta,
że wróbelek jest druh nasz szczery?!

Kochajcie wróbelka dziewczęta,
Kochajcie do jasnej cholery!

- Pamiętajmy o poetach.

Sikora bogatka (780)

2012-01-02T05:27:00.021+01:00

A było to tak.
Z rana samego nieco mglisto, ale około 10-tej pokazało się słońce.
W całej krasie swej!
Jakże czekałem na to słoneczko od wielu dni beznadziejnie pochmurnych.
A tu proszę - samo Ono w całej krasie.... .
Od rana.
- No to wio: na fermę bogatkowych sikor!

Jak wiadomo ferma znajduje się przy bloku, na ogrodzonym siatką skrawku
ziemi przeznaczonym na rozwój lokalnego ptactwa typu parkowego.

* * *

Kiedy przyjechałem, jeszcze na stanowisku żadnej nie było.
Cierpliwość popłaciła i po kwadransie zauważyłem ją.
A Ona jak jak to Ona, była nieśmiała i sporo droczyła się przed pokazaniem.
- Lękliwie w gałęziach ogólnie się chowała.

Zrozumiałem, że muszę być cierpliwy.
One już takie są: skromne i nie chcące się rzucać w oczy.
- Wreszcie podfrunęła we właściwe miejsce.

Dalej już poszło jej gładko i seriami: skok do karmika, ziarnko porwane
i na gałązkę rozłupywać je. Poruszała się tak szybko, że nie nadążałem
z robieniem zdjęć.

Błyskawicznie i z apetytem łupała sobie te ziarnka.

I taką ją będę pamiętał.
Ostatecznie nie mamy w życiu aż tak wielu magicznych chwil!

Rozmowa (779)

2012-01-01T05:41:00.005+01:00

Ty! Co tam się wczoraj działo?
- Podobno coś obchodzili.

...ale co?!
- Nowy rok czy coś takiego.
Aha... .

Koniec roku (778)

2011-12-31T05:09:00.027+01:00

Hello world!

Aj łona powiedzieć Ci, że u nas - w słonecznej Bolandii - jest end of the year!

W taki dzień jak dzisiaj to nikt nie ma głowy do zajmowania się poważnymi sprawami!
Na wystawne bale się chodzi, oryginalnego szampana się pija z mrożonych wiader.
A całokształt to pogryza się kawiorem tak czarnym jak skóra niewolnika.

Z tego intensywnego cieszenia się jutro - czyli pierwszego dnia Nowego Roku - każdy
będzie chodził skołowany i jakby nieswój.
- Pewnie wszystko przez ten kawior!

* * *

...ale póki co czekamy i czekamy na ten Nowy Rok!

Wprost nie możemy się doczekać na to co on nam przyniesie.

* * *

"Najwięcej zwierząt trafia do schronisk w okresie świątecznym i na początku Nowego Roku.
Według badań - nawet o 30 proc. więcej niż w ciągu całego roku."

Męczeństwo nie zastępuje pracy (777)

2011-12-30T05:14:00.007+01:00

Drogi Pamiętniczku,

Na początku mego wpisu chciałbym serdecznie podziękować wszystkim tym
co to tutaj - nie wiadomo dlaczego - zaglądają. Jestem dla Nich pełen podziwu.
Tyle jest miejsc w Internecie godnych, interesujących i ciekawych a Oni właśnie
tutaj... .

To jest ciągłe dla mnie przyjemne zdziwienie, bo jeśli obrazy są dla mnie
najważniejsze, a słowami tylko protezuję nieudolną wypowiedź pikselami
to - przy ogromnej dewaluacji obrazów w ogóle - zjawisko zaglądania właśnie
tutaj jest dla mnie, jest po prostu... niezwykłe!

I za tą niezwykłość, żeby już nie powiedzieć dosadniej - magię wzajemnych
kontaktów - wszystkim tu szanownie zgromadzonym ładnie dziękuję!
- Proszę pamiętać o tym, że te słowa pisze do Was człowiek wychowany na
misiu pluszowym w pobliżu pieca kaflowego.

To odwiedzanie mnie w mej samotni to jednocześnie dla mnie zobowiązanie.
Aby nawet w dni szare wywlekać się z domu utrwalając piękno tego świata
we wszystkich dostępnych mi przejawach, to przyjemny nakaz aby się do
pisania przykładać... .
- No i w konsekwencji - niczym jak jakiś Janosik czy inny Robin Hood - rozdawać
to pozyskane dobro.

Cierpiąc męki stokrotne przy:

wyrabianiu obrazów (patrz kłoda lenistwa z pierwszego obrazka), czy
składaniu literek (pokrętne jak gąszcz z drugiego)

przywraca mnie do rzeczywistości pamięć o najnowszej mej zdobyczy z gatunku
"sztuka toruńskiej ulicy":

I tak jak Wam - o Drodzy Przyjaciele - winien jestem wdzięczność tak
i nieznanemu artyście ze słupa też się coś ode mnie należy.
- I niech On to ma!

* * *

Ostatnio otworzyłem Twarzoksiążkę z napisem Obserwator Toruński i... .
Ło matko! Zanim zacznę się tym świadomie posługiwać, to sporo wody przez tamę
we Włocławku przepłynie!
- Na razie - prosząc o cierpliwość - patrzę ze zdumieniem co ja takiego narobiłem :-)

O czym uprzejmie informując
serdecznie pozdrawiam

Wasz
Uczeń Czarnoksiężnika

Hodowla sikorek (776)

2011-12-29T05:04:00.002+01:00

Jest takie jedno miejsce w Toruniu., gdzie lubię się zakradać.
Dni ostatnimi czasy mamy ciemnawe, ptactwo w ciepłych krajach,
albo po niedostępnych kątach przesiaduje.

A tam wprost przeciwnie! Kiedy bym nie znalazł się w pobliżu (a niestety rzadko mam
okazję!) to zawsze trafię na coś pierzastego.

Tylko proszę nie liczyć, że wskażę to niezwykłe miejsce!
Ostatecznie, to nie jest moja hodowla sikorek!

Po (775)

2011-12-28T05:22:00.005+01:00

I tym oto sposobem mamy już po Świętach!

W związku z powyższym czekamy na Nowy Rok.
- Spokojnie, to tylko jeszcze jeden Nowy Rok... .

Pierwszy raz (774)

2011-12-27T05:11:00.016+01:00

Dzisiaj pierwszy raz - gdy zabrakło mi tchu - pomyślałem sobie, że przecież
już nie muszę, nie chce mi się walczyć, zdobywać i przezwyciężać. Mogę przecież
protezę mózgu założyć, brodę z mocnymi okularami (to taki nowy wynalazek)
sobie przyprawić, albo...
...albo ściągnąć obrazek.

Na przykład taki i stąd:

Drugi dzień Świąt (773)

2011-12-26T05:29:00.005+01:00

W rodzinnym gronie, tradycyjnie spędzając czas warto by pomyśleć o tych
którym szczęśliwy czas nie został dany.

O dzieci szczególnie chodzi.

Pewien gołąb (772)

2011-12-25T05:11:00.009+01:00

W taki jak dziś dzień to nic ino gołąbek.
Cisza i spokój.

Dobre życzenia o marzeniach co to mają się spełniać, plany których realizacja ma biegu
przyspieszać. No i zdrowie, zdrówko, zdrowieczko: dobre ma być.
Powtarzam: zdrowie ma być!

Życzenia (771)

2011-12-24T05:58:00.002+01:00

Podczas ostatniego pobytu w Bydgoszczy (kiedy to odwiedziłem Muzeum
Fotografii) poniższe zdjęcie zostało zrobione. Chytrze odłożyłem je
na półkę, aby w stosownym momencie je objawić.

I właśnie teraz ceremonialnie pokazuję je szanownie tu zgromadzonym,
życząc zdrowia i pogody ducha oraz spełnienia się marzeń.
- Niech tak się stanie!

Żdzbło widzę! (770)

2011-12-23T05:13:00.007+01:00

Belki we własnym oku nie zauważam, bo pułapki na mnie czyhają!

Własny głos (769)

2011-12-22T05:04:00.010+01:00

Czytam tą naszą mniej lub bardziej lokalną prasę
i czasami aż mnie skręca.

Wtedy to umacniam się w przekonaniu,
że - do gęsi nie przynależąc - swój język mam,
i że warto coś mówić własnym głosem.

Dodatkowym plusem jest i to, że nie muszę
z własną opinią czekać aż do Wigilii :-)
- Nawet jeśli jest ona za parę dni.

* * *

Dosyć krytycznie odnoszę się do własnego udziału we wszelkiego rodzaju
konkursach i rankingach. Zadęcie marketingowe u mnie żadne, cudów nie
publikuję, a prezentowane obrazy czy pomysły na życie nie mają siły się
przepchać przez gwar innych środków masowego rażenia.

Niemniej jednak przyjaciele mi nie odpuszczają.
Tym sposobem zgłosiłem swojego bloga* na Konkurs.
Tutaj:

Na ulicy Księzycowej (768)

2011-12-21T05:07:00.003+01:00

Na ulicy Księżycowej: sowa
Na ulicy Księżycowej: pijak w rowie się chowa
Na ulicy Księżycowej: jest mglisto
Ma ulicy Księżycowej: jest wszystko!

* * *

Tej rymowanki na pewno nie napisała pani Szymborska :-)
Z bezmiarów Internetu to coś się do mnie przyczepiło... .
I trzymało, aż je zacytowałem na odpowiedzialność Nieznanego Autora.

A zdjęcia?
Zrobiłem je własnoręcznie i leżały sobie cichutko w jakimś tam katalogu.
...aż tu pojawiło się - ni w 5 ni w 9 - owo, właśnie to: ni to ni sio.
I wywołało zdjęcia do tablicy.

No i tak jakoś dziś to wyszło.
- To wszystko.

MIstrzem być! (767)

2011-12-20T05:11:00.006+01:00

W dobie upadku autorytetów można tylko westchnąć:
dawniej to byli Mistrzowie!
...nie to co dziś :-)

A już na pewno piękne dyplomy dostawali!

Cafe "Draże" (766)

2011-12-19T05:16:00.019+01:00

No trafię, trafię kiedyś tam!
Na pewno.

Nie ma innej rady: w końcu to jest przecież jedno z najciekawszych miejsc w Toruniu!

PS. Proszę nie wprawiać mnie w zakłopotanie czy znam pana hrabiego
Franciszka Andrzeja Bobolę S. Bibersztajna.
- Oczywiście, że znam!

CSW - Teatr Rysowania (765)

2011-12-18T05:06:00.051+01:00

Zawiadamiam, że z przyczyn niezależnych ode mnie nie wziąłem udziału w zeszłopiątkowych
"622 upadkach Bunga" spowodowanych stuleciem ZPAP w okręgu toruńskim. Niemożliwym
jest, aby ten kompromitujący fakt jakoś nadrobić: ostatecznie chodzi o jedno z najważniejszych
wydarzeń wystawienniczego roku w Toruniu.

Tym sposobem przepadła mi bezpowrotnie możliwość zobaczenia luminarzy naszego
lokalnego światka plastycznego w aureolach i przeróżnych orderach - właściwych
dla tego typu celebr.

Z tym większą gorliwością więc odważnie postanowiłem, że w możliwy dla mnie
czwartek, (pomny interesujących doświadczeń), entuzjastycznie wezmę
udział w akcji performance "Teatr Rysowania" z udziałem Xaviera Bayle.
- Ludzkim magnesem był dla mnie właśnie ten artysta.

Na początku jednak byłem nieco... zakłopotany!?
Tak, to jest właściwe słowo.

Z działaniami artystycznymi z pogranicza filozofii i sztuk wizualnych zawsze mam kłopot
dokładnie taki samo jak z odbiorem fotografii czarno – białej. W ujęciu popularnym
foto w CB to jest dla mnie rzecz NIE do zaakceptowania. Doskonale przecież wiem,
jak to jest z tą czernią bielą!

Nie raz się na ten temat żołądkowałem. Głównie chodzi o to, że jak domorosły artysta
nie radzi sobie z kolorem to suwakiem desaturacji na podłogę i już jest takiemu
człekowi "artystycznie", bo przecież robi w "szlachetnej technice", którą z definicji
trzeba wielbić choćby to był (a najczęściej jest!) knot patentowany. To samo zresztą
fotonaród robi chytrze dowartościowując lukę w kompozycji swego dzieła. Tak na
co dzień tuszuje się brak pomyślunku w postaci słabego zdjęcia uparcie prezentowanego
jako osiągnięcie.

W odniesieniu do pogranicza dla sztuk plastycznych i filozofii (a ten performance
do takich się zalicza) moje doświadczenia zwykle wskazywały na cośkolwiek mocno
podobnego. I tak (w odniesieniu do innych) to jak pan artysta nie ma nic do powiedzenia
to protezuje swoją wypowiedź przeintelektualizowaną nowomową, której celem jest
sprowadzenie słuchacza w rejony dostępne tylko dla niego i innych nielicznych, mocno
wtajemniczonych a także niezwykle delikatnych bardzo osób.
- No o elitę się rozchodzi, w precyzyjnym ujęciu mym: "elitkę'.

Krótko mówiąc, ten skraj – dla człowieka z ludu i zwykłego zjadacza razowego chleba
– jest mi on (ten skraj) absolutnie niekonieczny i bezwzględnie zaliczam go takiego do
karygodnego pożeracza mego jakże krótkiego czasu.

Z takimi zastrzeżeniami odważnie wstąpiłem do CSW, by tam w samym jego środku
przeżyć kameralny spektakl w wykonaniu czterech artystów. W tym wypadku bez
wątpienia Artystów świadomych środków wyrazu jakie postanowili użyć: światła,
muzyki, gestu, ruchu, węgla i publiczności.

A na dodatek Liderem Zespołu był człowiek dojrzały, ukształtowany o zdecydowanych,
żeby nie powiedzieć nawet radykalnych poglądach: Xavier Bayle. To artysta
bezkompromisowy, o skrajnie radykalnych poglądach tak na życie jak i na sztukę, który
ku pokrzepieniu osób tak niezdecydowanych w życiu jak niżej podpisany naprawdę
imponuje konsekwencją!
- ...i co tu dużo gadać: stanowi pewien niedościgniony wzorzec.

Bliżej na ten temat pisano tutaj i tutaj:
http://obserwatortorunski.blogspot.com/2011/10/swieta-czesc-dalsza-696.html
http://obserwatortorunski.blogspot.com/2011/10/inne-zycie-xaviera-b-694.html

* * *
Na początek się nieco wystraszyłem: nadto głośna (aby nie rzec agresywna)
melodeklamacja Narratora nieco mnie zdeprymowała. I wprawiła w stan pobudzenia
emocjonalnego z którego już do końca spektaklu nie dało mi się wyjść. W miarę
zarysowywania przestrzeni ten bardzo dostojewski stan się nawet mi pogłębiał,
gdyż wrażliwą jestem osobą.

Tyle jeśli chodzi o teatr, którego głównym aktorem był Narrator.

Ten sam który aktywizował publikę do czytania wiersza, przechadzający się który
wprowadzał dynamikę do całego przedstawienia. Ruchem, słowem i czynem. W tej
emfazie czytelnie było widać nawiązanie do średniowiecznych spektakli gdzie "sztuki
pokazywali". Przyznam się, że zanim do mnie dotarła ta konwencja to byłem nieco
właśnie... zakłopotany.

To epatowanie jasną formą wyraźnie kontrastowało z treścią którą zajmowali
się rysownicy. A u nich to rzecz szła o Człowieku, w konkluzji Człowieku co to
zwierzęciem, żeby już nie powiedzieć canisem jest... . Jak wszyscy pamiętamy
to Piłat miał wypowiedzieć "Ecce Homo" tutaj sparafrazowane do "Eccce canis"... .

W tak symbolicznym przedstawieniu duszno aż było od metafor, poezji i niedopowiedzeń.
Nieco zakłopotanym więc byłem i co tu dużo gadać: trudno mi się było przed dłuższy
czas się znaleźć. Proszę się jednak nie dziwić: w końcu jestem człowiekiem który wszedł
do "Pokoju z Kuchnią" tak jak stał: w butach i prosto z ulicy, bo do firmowego garażu
wpuszczali tylko znajomych króliczka.

Dzisiaj pogodniej i z większym zrozumieniem (świadomością) patrzę na performance
który przeżyłem razem z innymi. Jeśli zobaczyć go w kontekście twórczości Lidera
projektu to całość była wzbogacająca i wartościowa.

Nie daję jednak gwarancji, że zjawię się na następnym Wydarzeniu jako pewnik.
Twardym – a nie miętkim – podczas takiego spektaklu trzeba być!
...a u mnie ostatnio ze zdrowiem nietęgo.

Cały performance oceniam jako Wydarzenie na wysokim poziomie, aż do ostatniego
momentu jakim było pyszne zakończenie w stylu Grand Finale. Podczas spektaklu
Artyści pokazali po prostu wysoką klasę. Mając niełatwe treści do przekazania
potrafili przeciągnąć publiczność na swoją stronę. Profesjonalizm z jakim to zrobiono
każe mi z szacunkiem myśleć o tych którzy współtworzyli "Teatr Rysowania".

A kto z nami nie był: ten stracił!

* * *
Uprasza się Dyrekcję CSW o udostępnianie firmowego garażu nawet dla zwykłych użytkowników
takich Wydarzeń. Głupio było mi jak Pan Strażnik tłumaczył (nie tylko mi jak zdążyłem
zaobserwować), że: "Garaż o tej porze jest już nieczynny. Godziny otwarcia są przecież
widoczne na słupku wejściowym".

- No, faktycznie są! ...ale jakoś nie zwiększa to mego zrozumienia dla braku dbałości
o swoich widzów czy niewykorzystanych km² garażowego podziemia. I- jakoś tak
automatycznie nie zmniejsza to także mej zadyszki z tytułu galopu w poszukiwaniu miejsca
gdzie "no-gdzie-by-tu-do-licha" można było zaparkować swój powóz.

Muzeum Fotografii w Bydgoszczy (764)

2011-12-17T05:38:00.005+01:00

Tak, przyznaję się: ciężko zawiniłem.
Odwiedziłem "Muzeum Fotografii" w Bydgoszczy na zbyt krótko.
A było to tak.

Mimo iż niedomagam ostatnimi czasy nieco bardzo postanowiłem,
że je odwiedzę i już! W takim wypadku parkuje się na "Grottgera" sprawdzając
czy to aby nie jest w poniedziałek.
- Na szczęście był akurat czwartek.

Tuż przed wejściem głęboki wdech i... odważnie wszedłem do holu. Jedno
i drugie się przydało, bo akurat młodzież miała zajęcia z olśniewającą modelką.

Przemknąłem więc chyłkiem do sali głównej dwupoziomowej a tam... . Tam
znajdowało się wszystko! ...albo prawie wszystko. Projektory i powiększalniki,
zegary ciemniowe i amatorskie kamery, aparat sporoformatowe rożnych
konstrukcji. średnio i mało obrazkowe. W całości i w częściach.

Oprowadzający mnie życzliwie Pan Dyrektor zachęcał nawet mnie abym
porozkręcał sobie pewnego "Zenitha"... . No i oczywiście była rozmowa na
temat dopiero-co-otwartej wystawy Wacława Wantucha.

W końcu zrobiłem nawet parę zdjęć.
...a dlaczego tylko jeden obrazek pokazuję? Po pierwsze ciemnawo tam,
to i bez statywu ani rusz. No i szeregu teł oraz osobistego sprzętu oświetleniowego
akurat przy sobie nie miałem. A po trzecie to głownie słuchałem, bo pod koniec mojego
zwiedzania trafiło mi się jak na nieszczęście to co najlepsze: przyszła wycieczka
kolejnej młodzieży.

No i teraz Pan Dyrektor mógł jeszcze bardziej szczegółowo a od podstaw
dać solidny a świetnie przygotowany wykład. Przyjemnie się brało udział, ale
czas przeznaczony na pobyt minął i musiałem się nie bez żalu a w pośpiechu
ewakuować.

Przyjadę tam jeszcze następnym razem.
...bo warto!

O niezwykłym Żydzie (763)

2011-12-16T05:45:00.002+01:00

Trochę mnie poruszył/ zezłościł fakt, że po zapuszczeniu Googla
i innych szukajek tak mało znalazłem wieści na temat znakomitego obywatela
miasta naszego Zwi Hirsch Kalischera.

Po bliższym zagłębieniu się w temat wydarłem z Internetu / ustalając że,
Cwi Hirsz Kaliszer (Zvi Hirsch Kalischer)

ur. 24 marca 1795 w Lesznie, zm. 16 października 1874 w Toruniu
był niemieckim rabinem, jednym z pionierów ruchu syjonistycznego
poświęcił się rabinatowi pobierając nauki od Jakuba z Leszna
i rabiego Akiva Eigera z Poznania
ożenił się z Henriette Cohn (ok. 1802–1889) pochodzącą z Nieszawy.
mieli razem 11 dzieci
pisał komentarze do zagadnień prawnych, i publikował w czasopismach

Gdyby pokopać to na pewno znalazłbym jeszcze więcej informacji o Nim.
Najważniejsze jednak info przekazuję na końcu.

Przez cały okres swojego życia zawodowego prowadził "aktywną kancelarię
rabinacką". Uczeni w piśmie pewnie by mogli objaśnić co to dokładnie znaczy.
Ponieważ chwilowo nie posiadam takich znajomości, musi mi wystarczyć
domysł, że nasz uczony przekazywał innym swoją wiedzę nie siedząc w kącie.

Najdziwniejsze w historii życia tego rabina jest niepodważalny fakt, że swoje
usługi rabinackie wykonywał b e z p ł a t n i e ! Rodzinę na skromnym
poziomie - aleć skutecznie! - utrzymywała żona prowadząc jakiś small biznes.

Po ustaleniu tego faktu występuję z wnioskiem, aby i jego żonie tablicę zawiesić... .
Mamy tu kapitalny przykład jak za osiągnięciami męża stoi wytrwale
przezwyciężana przez żonę proza życia. Praca Jej nie została dostrzeżona, nie
została nagrodzona żadną tablicą ani medalem... .
Dlatego wnioskuję.

- Pani Henrietta niezwykłą musiała być kobietą!

* * *

Mój serdeczny przyjaciel napisał mi był tak:

Nieprawdą jest jakoby Internet milczał!
http://www.google.com/search?hl=pl&q=kamien+zydzi
http://www.google.com/search?hl=pl&q=Zwi+Kalischer+
Pionier syjonizmu ON był: to najważniejsze!
Uzupełnij to informacją o losach cmentarza żydowskiego w Toruniu
zlikwidowanego (czyt. zniszczonego) w latach 70-tych XX w. - PRL,
nie przez hitlerowców! Tamże był grób słynnego rabina. Pozostały
tylko FOTOgrafie dokumentalisty z UMK pana X.
(...)

Tajemnica pewnego rabina (762)

2011-12-15T05:02:00.020+01:00

Uciekał przede mną ten rabin, żeby już nie powiedzieć, że ukrywał się
przede mną. Na jego usprawiedliwienie jest fakt, że nie zabiegałem
intensywnie o kontakt z nim, to i nie wpadał mi w oko
przesadnie w ogóle.
...ale chciałem go spotkać, aż w końcu go zoczyłem i wiem gdzie się znajduje!

A oto i On:

Uwaga: Proszę o objaśnienie czym jest kamień (krzemień?) obsadzony w tablicy
w dolnym lewym rogu? Jakie ma znaczenie? Dlaczego został w nią
wmontowany? Za szczegółową podpowiedź wdzięczny będę.

A odpowiedzi nie dostanę to za Wisłę się wybiorę.
Jeszcze w WSFH nie byłem.
....ale będę!
Obiecuję solennie.

* * *

A swoją drogą: tablicę znamienitemu obywatelowi miasta powieszono,
była zapewne akademia ku czci i z okazji, ale... . - Próbowałem się czegoś
więcej dowiedzieć na temat tej postaci, ale Internet wody w usta nabrał.

Dlaczego (761)

2011-12-14T05:09:00.015+01:00

Słucham naszych lokalnych polityków wspominających bohaterskie swe czyny.
Jak to oni tymy ręcyma ulotki se nosili. Szczerbata komuna za nimi krok
w krok a oni dzielnie postępowali do przodu, aby tylko się od niej uwolnić.
- No i się uwolnili.

...bo oni dzisiaj senatorzy, bo oni dzisiaj posłowie, a jeszcze inni oni członkowie
licznych rad nadzorczych są i do ciał solidnie opłacanych te osoby należą.
Kiedy tak ich słucham jakich to wiekopomnych czynów dokonali to budzi się
we mnie gniew i powstaje pytanie:
- Dlaczego tylu ludzi nie ma pracy?
- Dlaczego tylu ludzi musi liczyć na żałosną pomoc społeczną?
- Dlaczego tyle ludzi szuka jedzenia w śmietnikach?

Dzisiaj niczego nie żałuję, ale gdybym miał przeżyć jeszcze raz ten sam czas to
zrobiłbym jeszcze raz to wszystko. I tak samo.
...może bym tylko głębiej w oczy ludziom zaglądał?

Karma (760)

2011-12-13T05:55:00.024+01:00

"Sztuka Natury" to jest Festiwal która trzeba odwiedzić!
http://www.sztukanatury.pl/
To jest szereg wystaw, które trzeba przepatrzyć i przeżyć... .

Właśnie odwiedziłem "Dom Muz" i "Dwór Artusa" to wiem.
- I to dlatego jestem pełen zachwytu i rozczarowania zarazem.
...a więc tak w realu wyglądają te legendarne zdjęcia przyrodnicze!

Autor: Krzysztof Onikijuk: "Kociak".

Chodziłem więc pełen oczarowania i chłonąłem na własne oczy te nie moje
żubry i żołny, traszki i żaby. Spacerowałem oszołomiony wspaniałością
salamander i pięknem czapli siwej. Dostojniał mój krok wobec zimorodka
i dudka które jeszcze ciągle są przede mną do sfotografowania... .
- Oj wiem jak trudno takie ujęcia podejść, wysiedzieć i wyczekać!

Autor Łukasz Łukasik: "Puszczańska siła"

...ale i też miło mi było widać, o te tu ło to so z zasiadki, a te ot tam z budy robione,
a te w krzaczorach, a jeszcze inne musi na pływadełku były zrobione. Jeszcze inne
to wyraźnie widoczne przecież, no przecież to widać, że z ambony... .

Marcin Zagórski: Bez tytułu

Z z drugiej strony było mi zwyczajnie: toć ja to wszystko już widziałem!
No prawie wszystko, bo tutaj:
http://www.fotografia-przyrodnicza.art.pl/

Gdyby ktoś nie wiedział to miejsce to jest świątynią przyrody.
To tutaj trafiają zdjęcia o których wolno mi tylko pomarzyć... .
- I dobrze mi z tym.

* * *

Karma, aura czy co tam innego w jednych miejscach się to przytrafia a w innych nie.
Wchodzisz do takiego pomieszczenia i czujesz się jak w prosektorium.
Wejdziesz do innego i czujesz się jak u siebie w domu.
Od progu wiesz, że jesteś gościem domowym i swoim.
- Lubię bywać w "Domach Muz"!

Czas aniołów w Przysieku (759)

2011-12-12T05:37:00.005+01:00

Właściwie to zamiast "Toruń" równie dobrze można by się ze staropolska
nazwać Los Angeles... . Aniołów ci u nas dostatek! Nawet w Przysieku.
...bo przecież Przysiek to to samo co Toruń, tyle że Przysiek.

W chorobliwym stanie palnąłem parę zdjęć nie do końca mając świadomość
gdzie jestem , co robię dokąd stąd trafię... . Myślę, że to szkło zasługuje
na wyróżnienie tłem, na specjalne potraktowanie światłem i w końcu na
aranżację niebywałą a przemyślaną starannie.
- Póki co jest co jest!

Przepraszamy za usterki (758)

2011-12-11T05:28:00.003+01:00

Z uwagi na brak połączeń
na niektórych synapsach pojawiły się zakłócenia.
- Za zrozumienie czego uprzejmie dziękuję!

W drogę ruszać już czas (757)

2011-12-10T05:03:00.014+01:00

Podsumowując pobyt w Ratuszu: nie sądzę abym zawrócił kijem Wisłę
akurat pod Toruniem. Wiem przecież, że słowa popiskującego na puszczy
jeszcze nigdy - nigdzie i nikogo ani cokolwiek nie zmieniły.
- Nigdy? Nigdzie? Nikogo? Cokolwiek?

Na te pytania niech odpowiedzą sobie sami ci których dotyczył "Tryptyk
muzealny". Ze swej strony zadanie uważam za wykonane.

Bracia ślubni (a nie "mleczni" jak się upierałem!) to jeden z najbardziej
polskich obrazów. Głęboko porusza odsyłając nas do świata czystych wartości,
który - w naszej rzeczywistości mam nadzieję - jeszcze gdzieś tam istnieje... .

A więc przemienieni ruszajmy w drogę!
Już czas. Najwyższy czas.

Donatywa czyli grzech zaniechania (756)

2011-12-09T05:56:00.027+01:00

A cóż to nam jaśnieje na horyzoncie?!
Zaliż to słoneczko o dziwnej porze się pokazało, czy inny cud przyrody
nam wyrósł nocką niespodziewanie?

Donatywa to panie, D O N A T Y W A .
I to nie jakaś tam z wrażego nam Gdańska czy obojętnego Wrocławia,
ale nasza własna, bo T O R U Ń S K A .

Włodarze różnych miast oraz ich mądrale od promocji i marketingu
bezproduktywnie silą się na znalezienie dla swoich grodów wyróżnika:
jedynego i niepowtarzalnego znaku towarowego. Coby pokazywał unikalność
danego polis, który jak obraz w kropli wody niechby musowo pokazywał
cudowności miejsca i czasów danego miasta.

Toruń sam z siebie ma taką wspaniałość i niczego wymyślać nie musi!
To DONATYWA TORUŃSKA. Szlachetny kruszec, wysokie walory
artystyczne, odwołanie się do świetności danego momentu historycznego.
Tylko te wspomniane i dwadzieścia dwa inne powody już każą o Niej
z szacunkiem i z nadzieją na zyski dla miasta myśleć.
- I działać w tym kierunku trza!

I to z entuzjazmem trzeba Ją wyróżniać! W sklepach pamiątkowych
sprzedawane być mają w licznych odmianach. Monografie na Jej temat
i inne historyjki przyczynkarskie mają być na każdym straganie obecne,
tak aby każdemu nawet najbardziej opornemu japońskiemu turyście to
słowo do końca jego dni z Toruniem się głównie kojarzyło.
- Rok Donatywy Toruńskiej ogłosić by trzeba!

W muzeum taka Donatywa winna mieć co najmniej osobną a mocno
przeszkloną szafę gdańską jeśli już nie całkiem osobną salę, której jest
zaprawdę godna. Z pięknym, bezcieniowym oświetleniem, za pancerną
szybą o r y g i n a ł winien być z szacunkiem i dumą pokazywany
zdumionej publiczności świeżo z prowincji czy innego Nowego Yorku
przybyłej.
- ...bo jest się czym pysznić i Ona na to zasługuje!

A co my mamy?

Kiedyś w zapaluszonej, licho oświetlonej gablotce, pomiędzy krzyżackim
brakteatem, zmurszałą boratinką a pozieleniałym trojakiem była jej
g i p s o w a (sic!) kopia. O tempora, o mores! To jest dopiero rozrzutność
w szastaniu niewykorzystanym dobrem, to jest dopiero karygodne zaniedbanie!

A pomnik jej wystawić na centralnym placu to nie łaska!? Święto
specjalne opracować tylko po to aby wszyscy turyści i mieszkańcy pospołu
mogli Jej w godnej oprawie cześć publicznie w odświętnej atmosferze trzy
razy dziennie a w dymie kadzideł oddawać!?

Podczas ostatniego pobytu nawet i tego żałosnego na gipsowo dowodu
na istnienie Jej w toruńskim muzeum nie dopatrzyłem się.

Te miniaturowe działa sztuki liczone są w nielicznych sztukach: w Polsce
jest ich zaledwie 70! Oryginały i owszem pokazują się na aukcjach, ale
w innych miastach, a na Alledrogo można kupić sobie nawet ich kopie.
- I to bite w rzetelnym (chyba) złocie!

Był ktoś z naszych muzealniaków na takiej aukcji? Próbował ktoś zdobyć
dla Torunia naszą Donatywę? Dla takiego celu warto na jakim pchlim
targu opchnąć parę zbędnych witraży chociażby... .

Na 48 aukcji Warszawskiego Centrum Numizmatycznego (5.11.2011 r.)
złota 4-dukatowa donatywa toruńska z 1659 r., o wadze 5 dukatów,
w dobrym stanie została wystawiona do sprzedaży za 52 000 zł. Trochę
wcześniej 6-dukatowa donatywa toruńska Jana Kazimierza z 1659 r.,
w dobrym stanie, poszła do kogoś za marne 95 tys. zł... .

Prezes toruńskiego "P" jak wiadomo łasy na zaszczyty jest i w imieniu
swej jakże tłustej firmy chętnie by donatywę za pożytki propagandowe
na pniu dla muzeum odkupił... . Prezesowa od tych tam w ramach przekory
też by nam jaką donatywę chętnie zakupiła, byle się pokazać, że ona nie gorsza.
O innych nowobogackich nie wspomnę, a którzy by radzi do historii przejść,
oby tylko nazwa ich straganu na tak szacownej gablotce zawisła.

Jeśli zaś uczucia by przedsiębiorcom w danym momencie zabrakło
to jest proste rozwiązanie: sprzedać windę i kupić donatywę! Tak chodzi
mi o TĘ windę: o ten bezsensowny zakup który tkwi w ratuszu jak miecz
Krzyżaka w ranie.
- I cóż z tego, że onże ze stali nierdzewnej jest?

Tak samo jest potrzebny, bo niby dlaczego ją zamontowano? Dla wygody
Panów Urzędników chyba, bo przecież nie dla tzw. niepełnosprawnych.
Proszę podać mi statystykę wykorzystania tej windy: a iluż to poszkodowanych
ruchowo odwiedza codziennie toruński Ratusz naciskając jej niebywale
supersoniczne a ponaddźwiękowe guziki?

W każdej przyzwoitej firmie zdewastowanie tak cennego obiektu w imię
iluzorycznej troski o niepełnosprawnych ruchowo zostałoby przykładnie
ukarane. A u nas? No cóż, jaki gospodarz takie obejście... .

Jest i jeszcze takie objaśnienie: była kasa do wzięcia no to wzięlim... .
Parę inwestycji tak realizowanych już kraj nasz widział. ...ale nie obcina się
zdrowej nogi tylko dlatego, że sporą dotację na elektroniczną protezę można
wydębić całkiem łatwo i przyjemnie.

Los tej windy podobny do Tuba Dei ponuro widzę! Onaż Trąba Boża
tylko parę razy do roku może dzwonić, bo jest obawa, że katedra nam się
rozpadnie. I oby - obym był złym prorokiem - za parę lat się nie okazało,
że z windy nie można korzystać, bo ratusz nam się chwieje w posadach
z powodu ruchomych piasków na których został posadowiony... .

A gdyby ktoś chciał mi oczy zamydlić, że to przez wymagania Unii Europejskiej
zamontowano stalowego potwora w Ratuszu to wyrażam na to przekonywanie
zgodę, pod jednym wszak warunkiem. Jeśli muzealnicy z miasta Piza w swojej
wieży też taki wynalazek zamontują!

Dlatego się upiornie pytam: czy warto było (kosztem dewastacji zabytku)
uprzywilejować akurat niepełnosprawnych ruchowo? A co z niepełnosprawnymi
od wzroku, a co z mentalnymi? Dlaczego ich pominięto!? Przecież gdyby o nich
zadbano to ścian i sufitów nie trzeba by pruć, a efekt propagandowy byłby!

...bo o efekt propagandowy i fałszywie pojmowaną poprawność polityczną chodzi,
a nie o jakąś tam troskę, o jakichś tam niepełnosprawnych.

A tych mentalnych jest przecież (jak statystyki pokazują!) znacznie więcej
i o nich należałoby w pierwszej kolejności zadbać!
- I gdzie tu jest racjonalność myślenia?

* * *

Mógłby się ktoś zapytać: a czy ja przypadkiem personalnie nie piję do kogoś
w tym tryptyku skandalicznym w swej wymowie, a bez nazwisk?
- Otóż NIE i jeszcze raz zdecydowane NIE dla personaliów!
Wszak nie o jedną tu rybkę (a choćby i sporą!) chodzi, a o całe akwarium!

Powiewam więc sobie sztandarem wolności wypowiedzi zdając sobie sprawę,
że za grzechy które z taką pasją pokazuję winien jest SYSTEM
który dopuszcza do takich nieprawości.

A z Systemem to dzisiaj nie zamierzam osobiście walczyć!
Raz już wziąłem udział w rewolucji i - jak się potem okazało - dla innych
wyciągałem kasztany z ognia.
Tyle mojego, że palce poparzyłem i głodny do dzisiaj chodzę.

Z przyjemnością więc poobserwuję sobie zmianę pokoleniową.
- A póki co proszę mi nie przeszkadzać!
Dziecię nakarmić już najwyższy czas.

* * *

Bydgoszczanie!

Niedługo będę wizytował wasze największe miasto w regionie.

Przy okazji odwiedzę też triumfalnie "Europejskie Centrum Pieniądza"
ponoć na przecudnej Wyspie Młyńskiej się znajdujące (no niezłe zadęcie,
niezłe jak na tak mały obiekt!) .

Sprawdzę tam, czy może chociaż u Was jest większe poszanowanie dla cudu.
Tego cudu jakim jest nasza własna DONATYWA TORUŃSKA.

Byłem królem (755)

2011-12-08T05:10:00.025+01:00

Spory już kawałek czasu temu było się za Wielką Wodą.
I do Muzeum się poszło, gdzie spotkała mnie niezwykła przygoda, której
dydaktyczne pachnidło ciągnie się za mną do dzisiaj.

Po pierwsze kolejka do Muzeum.
Jako jeszcze wtedy Homo Sovieticus niestraszna mi ona była.
Karnie stanąłem wraz z setkami innych w długaśnym ogonie.
Wejście dosyć zadziwiająco sprawnie pożerało kolejne dziesiątki odwiedzających.

W końcu znalazłem się w wielkim holu, a tam zaczęło się!

Dwumetrowej wielkości mężczyźni w wielkich fartuchach i z ogromnymi torbami
ulotek zaczęli sobie nas widzów wyrywać! To nie jest żadna przesada!
Oni walczyli o każdego z nas.

A każdy z nich miał tęgą pałą świetlną na kształt miecza z "Gwiezdnych wojen".
A każden z tych mieczów w innym migającym kolorze był. Podniesienie oręża
wskazywało zatrzymanie się grupy, pochylenie marsz we wskazanym kierunku.
Tym sposobem mając swoje 12 osób wokół siebie zaczęto nas oprowadzać, ale to jak!

Wódz wyraźnie gadał. sugestywnie wskazywał, uprzejmie ulotki wręczał, czule
nakłaniał i serdecznie rozśmieszał, nie wiadomo jakim sposobem oszałamiał
i w końcu dyskretnie krzesło podsuwał gdy zwiedzacz już z wrażenia nóg nie czuł... .

A wszystko w dobrze wyważonym tempie, zaglądając w oczy każdemu z nas,
czy aby na pewno wszystko rozumiemy, czy aby na pewno nam czegoś
z przekazywanej wiedzy nie brakuje. I to nie było tylko trajkotanie o swoich
przewodnickich sprawach - to była sprawność zawodowa podziwu godna
oraz autentyczna chęć podzielenia się tym co mieli do przekazania!

A co z tej atmosfery oferuje nam Ratusz!? W jaki sposób intensywnie zabiega
on o swoich tak zwykłych jak ja Klientów? Obecność sympatycznych przecież
Strażników Mienia ma się nijak do wytwarzania tej niezwykłej atmosfery
przychylności jaka nas widzów w tamtym odległym Muzeum otaczała.

Tak, w tamtym Muzeum byłem królem - tutaj czuję się petentem, który oby już
szybciej sobie po zakupnie biletu poszedł. I stąd moje namolne pytania: Dla kogo
jest to Muzeum? Czy tylko dla garstki wybrańców, którzy schronili się w nim
jak w twierdzy wiedzy którą trzeba samemu zdobywać?

Co po wyjściu z muzeum wie Kowalski Janusz z Pcimia Wielkiego na temat "
Chrystusa od Panny Marii"? Kto opowie mu story o tym jak figurę odkryto,
czym była dla ludzi w dawnych wiekach i co to jest piżmo, którym
i dlaczego figurę namaszczano?

Skąd ma wiedzieć ów skromny człowiek jak wyglądały w kościele mariackim
uroczystości Wniebowstąpienia, gdy w dymie kadzideł i deszczu sypanych
z góry kwiatów na kołowrocie wciągano Figurę pod sufit, a wszystko po to by
ukazać namacalnie chwałę Pana wstępującego do niebios... .

Kto powie Nowakowi z Jarantowic, że druga taka figura jest w Chełmnie,
w lewym uszaku zakonnej kaplicy? ...i że ją też przybijano do krzyża (stąd
właśnie w obydwu przypadkach ramiona na zawiasach są!) , w czasie
organizowanych przez Jezuitów misteriów wielkanocnych... .

To co widzi Kowalski to tylko kloc z lipowego drewna niewprawnie na kształt
człowieka obrobiony. Ten kloc jest zabezpieczony przed wilgocią i szkodnikami,
ale jest też martwy tak samo jak postać którą ukazuje. Położony hen gdzieś
w półmroku uniemożliwiającym sfotografowanie, za grubą liną z groźnym
napisem on jest... .

Ratuszu! Oddaj tą Figurę to kościoła! Tam może i któryś z widzów na nią chuchnie,
ale nic z tego się jej nie stanie. Wytrzymała tam 500 lat to i drugie pięćset przetrzyma.
...bez tej nachalnej i niepotrzebnej troski usprawiedliwiającej zabór mienia!

Zdjęcia na ten temat za karę nie będzie! Niech każdy pójdzie do ratusza i sam
na własne oczy przekona się o bezeceństwie jakim jest na każdym kroku realizacja
hasła: "Sztuka tylko dla muzealniaków".

* * *

Po tej jeremiadzie zajmijmy się już lepiej obrazkami.
Niech one mówią.
- Same za siebie.

PS. Proszę mi nie wmawiać, że obydwie rzeźby pokryte są patyną.
To brud, zwykły brud.
- I wstyd.

Król przyszedł (754)

2011-12-07T05:14:00.061+01:00

Dzisiaj nie po raz pierwszy będę ganił i łajał w sposób niesprawiedliwy, oraz
wysoce naganny. I mam do tego święte prawo, bo jestem królem.
Dokładnie to jestem KLIENTEM, bo - jak prawdziwie mówi stare polskie
przysłowie: Client is our king!

W tej to właśnie królewskiej roli wkroczyłem do Ratusza Miejskiego oczekując
tego co mi się od poddanych należy. Zawiodłem się jednak - oj zawiodłem! - na
chwilowych zarządcach obiektu tego! Potraktowano mnie jak zwykłego
śmiertelnika. Brak czerwonego dywanu i panów w liberiach i perukach
a z lichtarzami jakoś jeszcze zniosłem, ale... .
- Nawet opłata za wejście mnie nie wzburzyła!

Poruszyło mnie to, że w miarę przemierzania pustawych sal nic tu
od lat wielu, wielu się nie zmieniło! Tak mnie to wdiabliło, że uruchomiłem
kolejną zakładkę która kolić w oczy swą prawdziwością winna stale tych,
co zapomnieli kto dla kogo w tym naszym dumnym mieście jest!

Wspomniana zakładka ("Ukradli nam Ratusz!") dzisiaj myli się
w paru sprawach, że o niepotrzebnych już dziś kapciach nie wspominam.
Wydźwięk ogólny jednak jest nadal aktualny! Instytucja zarządzana
marnie jest, a jakość świadczonych przez nią usług ma się nijak
do ponoszonych na nią podwójnie kosztów. Raz, bo - wraz z rzeszami wielu
niewinnych podatników opłaciłem je - oraz po wtóre, bo wyłożyłem kasę
jako pełnopłatny biletobiorca a' 5 zł od nogi.

Tylko oczywistości

W tej filipice w żadnym wypadku nie zamierzam silić się na obiektywizm
czy sprawiedliwy osąd całości. Od tego są specjaliści z (...) oraz inni fachowcy
w mowie, piśmie i zaniedbaniu.

Zajmę się tylko trzema sprawami którymi zostałem przez Muzeum Okręgowe
w Toruniu osobiście poszkodowany: światłem, rzeźbą i donatywą.
- O windzie będzie na dodatek.

Światło

Tak jak i w innych toruńskich przybytkach światło to element tu zbędny,
przeszkadzający z którym nasi "specjaliści" zupełnie sobie nie radzą. Także
i w Ratuszu wali ono wściekle po oczach powodując trojenie się i czworzenie
licznych punkcików świetlnych na obrazkach. I guzik mnie obchodzi, że to
jest najnowszy wytwór dostępnej techniki.
- Biedny profesor Jamontt i inni fatalnie oświetleni nieszczęśnicy!

Gwoli sprawiedliwości należy dodać, że już jedna sala ma oświetlenie bezcieniowe.
Od dobrych paru lat.
- I na tym się stanęło.

A na dodatek proszę nie śmieszyć mnie tym, że nie było pieniędzy na szkło
bezodblaskowe! Firma (instytucja to też firma!) miała pieniądze na głupią
windę (która z prawdziwie barbarzyńską pewnością siebie rozpruła
bezpowrotnie zabytkowe wnętrza!) a na szkło do obrazków nic nie starczyło!?
- Takie oświetlenie to proszę barbarzyńców w prosektorium może sobie być.

Zresztą do MOOZI ta atmosfera pasuje jak znalazł! Cicho i spokojnie jest.
Od czasu do czasu ktoś w białym kitlu z dala przemknie, mumie eksponatów
spoczywają w spokoju wiecznym, a nieliczni odwiedzający jakoś tak chyłkiem
przemykają świadomi swojej niestosownej obecności... .

Nawet krypta z panarembrandtowskim arcydziełem dostosowana została
do tego nastroju. Tylko czemu u licha opis sztandarowego obrazka wisi
w drugim kącie sali?!

Pokazując powyższego "Samarytanina" wyświadczam innym wielką przysługę!
Nie muszą się już kompromitować i Strażnika Mienia pytać "...a gdzie
tam panie ten Samarytan jest, bo po ciemku nie widać"... .
- Autentyczne, sam słyszałem ;-)

A czemu takie dziwności się zdarzają? Na to pytanie akurat znam odpowiedź.
Przedsmak daje początek zwiedzania. Przy płaskorzeźbie wołami wszak napisano,
że jej twórca to "nieokreślony malarz"... .
- Może on i malarz ten rzeźbiarz jak napisał o nim muzealny pan pisarz.

Na tymże samym początku wita niespodziewanie nowy Kopernik świeżo
do nas z Warszawy przybyły. Podstarzały nieco (utył sporo od czasu jak
wyjechał był młodziankiem z Torunia!) w rajtuzach i tureckim półkożuszku
puentuje tą przydługą opowieść opierając swą szanowną nogę na księgach... .

O starcy! Przyjmijcie te gorzkie me myśli jak Zuzannę! Zachwyćcie się
ich urodą, ale baczcie, aby swych łap za bardzo do niej nie przybliżać!
Wnioski wyciągnijcie z prawdy zionącej z mych słów!
I nie próbujcie zbliżać się, bo jak widać krzepka kobita ze mnie
i jak się nie odwinę :-)
- Wystarczy popatrzeć.

Jutro pewnie jeszcze coś dodam od siebie.

Teatrzyk w kościele mariackim (753)

2011-12-06T05:04:00.009+01:00

W niedzielne przedpołudnie spacer po mieście.
"Dom Muz" w niedzielę nieczynny, w "Artusie" przygotowują się do wtorkowego wydarzenia.
W takim razie zaglądam do kościoła NMP.

A tam akurat koniec mszy, chwila wyciszenia, pełno dobrych myśli i...
...teatrzyk kukiełkowy dla dzieci!

Po raz kolejny została udowodniona teza, że: jak nie wiadomo co to wiadomo,
że do NMP trzeba zajrzeć... . Czasem tylko po to by posiedzieć i pomyśleć.
Kiedy indziej zaś... .
- No właśnie!

* * *

PS. A "Chrystusa od Panny Marii" odczuwa się brak!
W TYM kościele jest Jego miejsce, tu był na wyciągnięcie ręki, tu można było blisko Niego być...
W ratuszu schowany, za liną daleko jest, niedotykalny, nieodczuwalny, aż nazbyt muzealny.
- Pozostał żal i powraca pytanie: Kiedy wróci!?

Świat równoległy (752)

2011-12-05T05:27:00.005+01:00

Miejsce akcji: Toruń
Dokładniej: Parking osiedlowy na dość zamożnym osiedlu
Obiekt: Perfekcyjnie zardzewiały samochód.

Reakcja: To tak można!?
Zastanowienie: MOŻNA.

Obszedłem auto dookoła coraz bardziej będąc pewnym,
że ta rdza to ona tu świadomie została wywołana.

W końcu do mnie dotarło...

...motto, które spisał Henry David Thoreau:

"Nie jest ważne na co patrzysz!
Ważne jest co widzisz."

Jeszcze kiedyś... . (751)

2011-12-04T05:19:00.009+01:00

Ostatnio parę rzeczy mi przepadło... .
Przetrzymać trzeba.
I już!

Jeszcze kiedyś przyjdzie wiosna.

Pomiędzy (750)

2011-12-03T05:32:00.006+01:00

Jesień się czepia, a do Świąt jeszcze trochę.

No i nie ma co podskakiwać / podlatywać gdy niebo ołowiem straszy.
Przetrzymać trzeba, chociaż pasek stamina jakby krótszy się ostatnio zrobił.
Poprawka: nie "jakby" tylko "naprawdę" zrobił się krótszy.
Na pewno.

Dokąd (749)

2011-12-02T05:51:00.013+01:00

Proszę Pana!

A dokąd dojadę jak tędy (ale tylko prosto!) pojadę!?
(...)

- Cicho jest nad tą Drwęcą... .

PS. Kropka po "ą". (748)

2011-12-01T05:34:00.018+01:00

Pośpiesznie ulepiając swoje myśli zapominam o wszystkich składnikach pasztetu który przyrządzam.
Nie swoimi zresztą rękoma.

Na szczęście zanim zamknąłem za sobą ostatnie drzwi (spaliłem mosty?)
coś jeszcze zdążam pokazać / czemuś się przyjrzeć.
- Pożyczonym okiem zresztą.

Do spraw ważnych warto wracać!

Król Maciuś Pierwszy żyje! 3/3 (747)

2011-11-30T05:52:00.032+01:00

Coś ten czas coraz częściej mnie dotyczy.
Jeszcze przecież nie tak dawno byłem w dawnym Trojanowie opisując (także) "Zegar czasu".
http://obserwatortorunski.blogspot.com/2011/10/trojanowo-687.html

Teraz jednak moja banalna historia zatoczyła koło i mamy właśnie
prawdziwe koło prawdziwego czasu = "Koło czasu".
- Na szczęście w ostatniej odsłonie.

Ni w 5 ni w 9 o tym wspominam, tak jakbym skalę i miarę z rożnych światów pomieszał... .
Ach ten eklektyzm... .

* * *

Ostatni happening też był o wódce i patriotyzmie, czyli o dwóch elementach bez których
prawdziwy Polak obejść się nie potrafi.
- No, prawie każdy prawdziwy Polak... .

Po symbolicznym rozpiciu wódki (sypnęło mocno rozbitym szkłem!), tak jak to teraz jest
w najnowszej modzie artysta poszargał sobie przyrodę, patriotyzm oraz polskość.
- Aby było bardziej sprawiedliwie - i siebie samego też.

Zaczął jednak od egzekucji.
Kolejno i z namaszczeniem liść po liściu obcinał małego, niewinnego krotona.
A wszystko przez niekumatą publiczność!

Artysta przecież zwlekał szczękając nożyczkami nad kolejnym liściem! Oczekiwał od Publiki
ułaskawienia niewinnej rośliny. Nikt jednak oprócz niżej podpisanego nie podniósł kciuka do góry.
- Nikt się nawet nie poruszył!
...i wszyscy byli odwróceni.

Trzeba oddać sprawiedliwość Artyście, że właściwie ocenił ten akt barbarzyństwa. Aby samego
siebie ukarać za to okrucieństwo Pan Performer przypiął sobie do ciała żałobę po krotonie.
Wielką szpilką.

Następnie swym ekspresyjnym działaniem samokrytycznie stwierdził, że te trzy wcześniej
wspomniane wartości (patriotyzm, polskość i on sam) to nic innego jak tylko: kanał, kanał
i jeszcze raz kanał.

Nie szło przeżyć: trzeba było spłukać ten niekomfort.

* * *

Zastanawiam jak to będzie z tym małym dziecięciem. Co zapamiętało z całego spektaklu, co utkwiło jej
w głowie, czego się nauczyła... . Może powinno zapoznać się z hasłem "nihilizm"?
- A co z Królem Maciusiem Pierwszym!?

Dorośli mają lepiej!

Mogą:

zauważyć zjawisko z mądrym pobłażaniem,
przejść obok patrząc w swoim kierunku,
starannie fakt zarejestrować, bo a nuż się przyda do pracy magisterskiej

PS. To się może wydać niewiarygodne, ale dopuszczam bluźnierczy pogląd, że w swych
jedynie słusznych sądach mogłem się jakąś odrobinę pomylić.
- W końcu, nie muszę się przecież na wszystkim znać!
O zrozumienie tego świata mi tylko się rozchodzi.

V FESTIWAL PERFORMANCE „KOŁO CZASU" 2/3 (746)

2011-11-29T05:47:00.029+01:00

Zawsze ceniłem sobie w sztuce szczerość.

Teraz wystąpił prawdziwy artysta.
Bez strojenia się w piórka i wpadania w pseudofilozofię przykrywającą miałkość idei
z "prześcieradłowego" działania Onże Artysta w ciągu paru minut wypił pod palec pół litra.
- Co mnie zachwyciło.

Na początku było jak się należy expose.

Story dotyczyło człowieka, który na zapyziałej stacji kolejowej - ni stąd ni zowąd - odśpiewał
wszystkie zwrotki hymnu. Głośno i na baczność. Po każdej zaś zwrotce nabierał oddechu
i pociągał z flaszy wódkę. Artystę tak poruszył surrealizm sytuacji, że postanowił ją przekazać
w jedynie dobry sposób.
- Odtworzył spektakl aż do ostatniej kropli.

Zadeklamował z kartki hymn i przerywał każdą ze zwrotek pociągając z butelki najprawdziwszą
strażacką wódkę. I nigdy się nie skrzywił, chociaż odór napitku aż zatykał. Publiczność na ten
spektakl patrzyła jak zahipnotyzowana prawdziwością sytuacji.

Lojalnie zostaliśmy uprzedzeni, że nie ma obowiązku czekać do końca działania, które równie
dobrze mogło potrwać 5 jak i 50 minut. Na dobro performera trzeba zaliczyć, że - chociaż
czasu nie mierzyłem - Artysta wykazał się umiarkowaniem.

Podczas spektaklu rozglądałem się gorączkowo, kto wśród publiczności jest jeszcze tym
performerem. Pan Konferansjer objaśnił nam wszak, że jedno z działań polega na tym, że akcja
artystyczna trwa, a przeprowadzający je performer znajduje się wśród publiczności.

Efekt zamierzony przez performera udał się znakomicie!
Publiczność teraz patrzyła się już nie tylko na artystę, ale i podejrzliwie przyglądała się samej
sobie.

Gubiąc się w domysłach razem z innymi poszukiwałem odpowiedzi na palące pytanie:
co z tą sztuką współczesną panowie i panie?

Ciąg dalszy i całkowity jego koniec nastąpi jutro.

Okiem drobnomieszczanina 1/3 (745)

2011-11-28T05:38:00.048+01:00

Co jakiś czas napada mnie dzika ochota, aby sobie pobywać.
- Salonów zachciewa mi się, ot co!

Z uwagi na znikome owłosienie w salonach fryzjerskich bywam rzadko.
Salony masażu odpadają z uwagi na me niezłomne zasady moralne i w miarę zdrowy kręgosłup.
Pozostają mi więc tylko salony sztuki.
- Największym z nich jest Centrum Sztuki Współczesnej "Znaki Czasu".

Bywanie w tym przybytku sztuki przysparza mi jednak sporo kłopotów.
W trzech obszarach.

Po pierwsze już sama nazwa wprawia mnie w dyskomfort, bo jest zbędnie prowokacyjna.
Za "Znaki Czasu"Adwentyści Dnia Siódmego (pierwsi mieli wydawnictwo o tym tytule!)
powinni pozwać właściciela obiektu zmuszając go do nadanie obiektowi innej nazwy.
- Wycofuję swoją propozycję jeśli obiekt ten potajemnie należy do ADS.
Co prawda, od biedy można blado uznać, że CSW to Świątynia Sztuki, ale... .
- Może jednak warto rozpisać konkurs na nową nazwę?

Druga sprawa to zamontowane tam oświetlenie. Dramatycznie ostre i (nie bójmy się tego
słowa!) brutalne, bo - w sposób nieuprawniony - jaskrawo bijące po obiektywie. Trochę to
dziwne w nowym obiekcie przeznaczonym na cele wystawiennicze. Projektant nie wiedział,
a odbiorca nie zareklamował, że takie odbijające się w marmurach oświetlenie to jest właściwe,
ale tylko w remizie strażackiej miasta Swindown!?
- Chyba wydam z siebie głos wołającego na puszczy o rozproszone światło pomagające
skoncentrować mi się na konkretnie pokazywanej sztuce sztuki.

A to właśnie po raz trzeci wystawiana sztuka wprawia - mój drobnomieszczański gust - w tęgie
zakłopotanie. Tak było i tym razem gdy trafiłem na Festiwal sztuki performance.

Aby nie było na mnie, że nie jestem na czasie najpierw przeczytałem prozą co to takiego ten
"performance". Zrozumiawszy, że chodzi o inną formę teatru (najczęściej) jednego aktora
poczułem się ważniejszy i teraz już nie miałem wyboru.
- Tym to sposobem sztuka performerów zderzyła się z moją rzeczywistością dotkliwie, bo
zamiast pałacu sztuki trafiłem do... . Zobaczcie sami!

Na początku stało się niewinnie.
Jakaś w coś zawinięta postać nie wiadomo dlaczego przewalała się artystycznie w pościeli.
Wydało mi się to bez sensu, bo manifestu artystycznego nikt nie wygłosił.
...a jak wygłosił to bełkot to był jakiś pomroczny. Przynajmniej tak wydawało się,
człekowi ograniczonemu i bez wyższych aspiracji jakim od tej pory się stałem.

Tak jak i reszta publiczności ten wymierzony sobie epitet zdzierżyłem z należytą godnością.

Jako osobnik niespecjalnie wysoko postawiony moralnie natomiast z zainteresowaniem
przyjąłem story o pewnym wiarołomnym mężczyźnie co to... .

Cudownym zrządzeniem losu publiczność swą obecnością nadawała akcjom artystycznym
tak potrzebną dynamikę w zdarzających się przestojach. Tym bardziej, że nie zawsze było
wiadomo, gdzie zaczynają się performerzy a gdzie kończy się publiczność.

Trzeba przyznać, że tym razem przekaz był klarowny i po jego zakończeniu nie musiałem
wraz z innymi oddychać z ulgą.

Były jeszcze inne m o c n e działania artystyczne,
ale o tym już opowiem następną razą.

Jesiennie (744)

2011-11-27T05:46:00.005+01:00

Proszę Pana... .
- Tak?
Czy mogę zrobić Panu zdjęcie?
No nie jestem w najlepszej kondycji, ale... tak, tak! Proszę.

- Wczoraj spotkałem wielu wspaniałych ludzi.

Dawno, dawno temu (743)

2011-11-26T05:02:00.021+01:00

Mój jesienny czas sprzyja refleksjom, rekapitulacjom i reminiscencjom.

Ostatnio też jestem jakby mniej pewien, tego co dotychczas pewnym było.
Czy aby na pewno te trzy słowa tak się kończą?

Niech będą pozdrowieni ci co tu zaglądajom :-)

* * *

Tylko dla cierpliwych czyli "Jak zostałem Mickiewiczem".

Postanowiłem, że już nie będę tak starannie skrywał swych talentów literackich.
Z odmętów historii, z przeszłości zamierzchłej aż tak, że ledwo ją pamiętam wydobyłem
ten utwór wiekopomny. I ku uciesze P.T. Publiczności Szanownej w nowej zakładce przedkładam.
- Tekst jest historyczny: pochodzi z maja 2005r. i został opublikowany w minionym
projekcie fotograficznym.

Pasożyt (742)

2011-11-25T05:26:00.007+01:00

Tyle jest magicznych miejsc w Toruniu!
Jedno z nich znajduje się tuż obok zupełnie nowego ronda.

Wiem gdzie jest to rondo, wiem gdzie jest to magiczne miejsce.
Odwiedzę je kiedyś na pewno.

* * *

Proszę zapytać się mojego kolegi kim jest Artysta określający siebie jako "Pasożyt".
Sam nie mogę o nim legend opowiadać.
Zbyt mało wiem, no i muszę - teraz muszę - odpocząć.

Przyspieszenie (741)

2011-11-24T16:45:00.014+01:00

Niemiecki młynek, angielski napis. włoski ekspres... .
Ot, taki międzynarodowy eksperyment dla ożywienia zrobiony,
przez tego który kawy nie pije.

...ale jeśli do tego jeszcze dodać - proszę - parę słów po łacinie,
białe fartuchy i stent... jestem jak nowy!
- No prawie ;-)

Od dzisiaj jestem także dłużnikiem paru osób.
Wielu Osób.
- Pamiętam.

Jesienna niepewność (740)

2011-11-23T16:22:00.005+01:00

ONA spojrzała na mnie uważnie.
Żelazną ręką za serce schwyciła.
Czarnym wzrokiem spojrzała i... poszła dalej.

Nie myśl, że o tobie zapomnę!
Kiedyś przyjdę.
- Pamiętaj o mnie!

A póki co rób te swoje..., no te.... zdjęcia.
Mogą być o jesieni.

* * *

Trochę po omacku, trochę na wyczucie rozglądam się wokół.
Fakty ustalam.

Z takim efektem, że kalendarza z tego nie zrobisz.

Na tych obrazkach palm nie uwidzisz!

Mimo tego ośmielam się je pokazać.
A choćby i na dowód, że złota polska jesień już tu była.
...a mroczna już tu jest.

Kłopoty (739)

2011-11-22T16:03:00.008+01:00

Nadleciały stadem wielkim.
Niebo przysłoniły... .

Wszystkie przeleciały, ale jeden został.
Spojrzał na mnie tak, że aż w piersiach tchu zabrakło.

Mimo wszystko jesień jest piękna tego roku!
Zaśpiewałem tak sobie po cichutku, wiedząc, że kto chwali Pana śpiewem robi to po dwakroć!

Dzień Tajwanu 2/2 (738)

2011-11-21T05:02:00.024+01:00

Podczas chwilowej przerwy zostałem prawdziwie zaszczycony
paroma minutami przed moim obiektywem. I swobodną rozmową.

Tajwańskie koneksje rodzinne niewątpliwie pomogły Pani Annie w rozwijaniu swoich
fascynacji muzyką chińską. ...ale taki żar z jakim uprawia muzykę odległą przecież
od znanych jej organów (tych współczesnych jak i dawnych!) mają tylko ludzie wyjątkowi!
- Ta niezwykłość dotyczy także naturalnego wdzięku z jakim Ona prezentuje swoje
muzyczne pasje, chętnie dzieląc się - w końcu dosyć hermetyczną - wiedzą.

Inni też nie zdołali przede mną uciec :-)

Zanim P.T. Publiczność zdążyła nabrać oddechu...

...a już był czas na następną atrakcję!

Było o tradycjach związanych z obchodzeniem na Tajwanie Nowego Roku.
Petardami i - punkt kulminacyjny - Świętem Lampionów!

Wychodząc można było jeszcze raz podziwiać te zgromadzone w sali wystawowej.

Taki wieczór długo się będzie pamiętać!

Dzień Tajwanu 1/2 (737)

2011-11-20T05:09:00.074+01:00

Od czasu do czasu lubię bywać.
Na wieść, że w ramach "Dni Tajwanu" odbędzie się Impreza zareagowałem
jak stary koń kawaleryjski na dźwięk trąbki nawołującej do boju.

Z radości zarżałem, aparat do plecaka i... pojechałem!
Za Wisłę, do "Domu Muz" mimo zakorkowanego mostu trafiłem.

A tam!?
Dzieci licznie przybyłe na imprezę były jej aktywnymi uczestnikami.

Bogato (sic!) zaopatrzony szwedzko-chiński stół oferował też ciasteczka wróżebne.

Nie wiem, co pisało na innych karteczkach.
Na mojej stało tak:

W związku z tym proszę o wspieranie mnie na wszystkich polach mojej aktywności,
tak aby powyższa wróżba miała szansę się n a t y c h m i a s t spełnić.
- Po wielokroć intensywnie proszę mnie wspierać!

A póki co obrazy jeszcze raz pooglądajmy.

Organizatorzy spisali się na medal!

Ledwie napasiono nam brzuchy i oczy, a już przyszła pora na obudzenie w sobie wrażliwości akustycznej.
A potrzebne to było, bo niedolegliwe - chociaż mocno nieznajome melodie tajwańskie - nam
grano! W przemiłej - jak widać - atmosferze.

Po koncercie uruchomiono nam skutecznie zmysł smaku poprzedzając
go teatrem parzenia herbaty.

Bez żadnego zadęcia pokazano, że parzenie tego napoju może być ceremonią!

Pełną elegancji i znajomości rzeczy tak finezyjnej, że kilkunastominutowy pokaz
dla zaciekawionych barbarzyńców :-) byłby nie do odczytania, bez licznych
wskazówek - przeprowadzającej go - pani Anny.

Tajemnicze czynności były zajmujące i śledzono je z najwyższą uwagą!

I nawet do mnie dotarło, że tak zdawałaby się prozaiczna czynność jak zaparzanie herbaty
może być - i jest - czymś więcej niż tylko tym czym się wydaje być.

Wtajemniczeni to wiedzą.